BE73 7331 0001 0060

Feb
19
2015

Verzuchting en opluchting hand in hand

Onze tweede week in de kraaminrichting is niet onopgemerkt voorbijgegaan.
gelukkige moeder met pasgeboren baby in de armenNaast gewone bevallingen, waar een gelukkige moeder haar kindje in haar armen kon sluiten, hebben we ook een dosis pijnlijke situaties gekend.
Meestal aangelegenheden, waarin je machteloos tegenover staat omwille van een mentaliteit, waar men de oorzaken en hulp buiten het ziekenhuis gaat zoeken.
Wanneer alles verkeerd is gelopen, komen de vrouwen tenslotte hier terecht. Veelal kan men alleen het leven van de moeder proberen te redden en is alle hulp voor de baby te laat.
Het personeel hier is het zo gewoon en al lang tevreden als er geen geval van moedersterfte in het register moet worden vermeld, want dat brengt heel wat rompslomp mee; audit en andere.

De eerste vrouw, die onze materniteit bezocht, had reeds een keizersnede gehad.
Ze was ervan overtuigd de oorzaak te kunnen wegnemen door naar de hier druk bezochte gebedskamers (chambres de prière) te gaan.
Daar had de pasteur haar verzekerd dat ze deze keer zelf haar kind ter wereld zou brengen.
Ze is dan ook thuisgebleven tot het niet meer ging en ze kwam uiteindelijk zelf onze verloskamer binnenge­strompeld.
Bij nader onderzoek bleek dat ze gedurende langere tijd al volledige ontsluiting had maar we merkten meteen dat we reeds met een baarmoeder­ruptuur te maken hadden.
Er waren ook geen harttonen meer waar te nemen.
Gelukkig voor de moeder was de ruptuur ingekapseld, zodat haar algemene toestand nog niet te slecht was.
Ondanks alles bleef ze zich met al haar krachten tegen een ingreep verzetten, want nog steeds geloofde ze in de woorden van de pasteur.

Twee dagen later werd een vrouw binnengebracht, die voordien al drie keizersneden doorgemaakt had. Ook zij had een baarmoeder­scheur opge­lopen, terwijl ze op het veld werkzaam was.
Met haar zeven maanden zwangerschap was ze nog steeds niet aan de prenatale raadpleging begonnen.
Alle hulp voor de baby kwam te laat.

Diezelfde dag kwam er nog een andere hoogzwangere vrouw toe. Haar toestand was alarmerend.
Een vlugge ingreep maakte duidelijk dat het in dit geval om een placentaloslating ging.
Weer kwam alle hulp te laat voor de baby.

Toch hebben we de week met een iets positievere noot kunnen afsluiten.
Bij aankomst in de materniteit werd een vrouw voorgesteld met een keizersnede bij de eerste bevalling en een normale geboorte voor de tweede baby.
Volgens het rapport was er geen enkel probleem; totale ontsluiting, goede contracties maar geen vooruitgang tijdens het persen.
Om de baarmoeder niet verder te belasten wou ik een ventouse plaatsen, meteen een gelegenheid om nog een keer met het personeel te oefenen.
Bij het sonderen van de vrouw kwam ik echter tot de constatatie dat de urine bloederig was, wat bij mij een belletje deed rinkelen.
Geen ventouse mogelijk maar de arts erbij gehaald, die na een aarzeling toch besloot om een keizersnede te doen.
Ook hier ging het om een ingekapselde baar­moeder­scheur.
Gelukkig konden we een goed gezonde baby aan de moeder geven. Zij straalde van geluk.
Niet echt verwonderlijk dat het personeel het niet had opgemerkt, want het enige symptoom was de bloederige urine.
De ventouse zou haar waarschijnlijk  fataal geweest zijn.
Na de ingreep heb ik een zucht van opluchting geslaakt!

In een ver afgelegen gebied zoals Mubumbano, in een ziekenhuis met heel weinig middelen, waar de mensen tot de armsten behoren en uit de afgelegen heuvels komen, heb je geen ogen en oren genoeg.
Je aandacht mag niet verslappen.
Ik heb bewondering voor de dokters en verpleegkundigen die ondanks alles proberen te geven wat ze kunnen.
Een beetje vorming en aandacht vanwege Artsen Zonder Vakantie is voor hen een riem onder het hart en helpt hen om de zorgen te verbeteren met de middelen die ze hebben.

Een zekere gelatenheid maakt hen soms nalatig maar hier kunnen wij het verschil maken.
Wat zei Bond Zonder Naam ook weer?
"Van zo nu en dan een pluim krijg je sterke vleugels!”
Met onze steun proberen we hen steeds wat hoger te laten vliegen.

Intensieve Zorgen in opbouwHeel positief is zeker de professionele houding van de hoofdgeneesheer, dokter Jean Paul, die niet bij de pakken blijft zitten en er alles aan doet om zijn ziekenhuis aanzien te geven.
Zo is er een deel nieuw materiaal bijgekomen, is de operatielamp, die in oktober niet meer functioneerde, hersteld en ook het gebouw voor Intensieve Zorgen heeft een mooie aanblik gekregen. Intensieve Zorgen drie maanden later
Nu komt het er op aan om voor de inrichting en het functioneren ervan te zorgen.

Rita Van Theemsche

February 2015