BE73 7331 0001 0060

Oct
20
2012

Postnatale blog van Houndé

Postnatale blog van Houndé

Nu we Houndé al bijna een week verlaten hebben wil ik jullie laten delen in een “postnatale revisie”. Voor mij was het de eerste keer dat ik met AZV mee op missie ging. Het werd de gynaecologische missie in CMA Houndé samen met gynaecoloog Guido De Bock en post-op verpleegster Katelijne Declerck.

Greet geeft reanimatieles met babypop An

Ikzelf zocht als vroedvrouw mijn weg op de materniteit, steeds voor ogen houdend dat ik me “assisterend” wilde opstellen en door op die manier met de inlandse ploeg samen te werken, de sterke en de zwakke kanten van de werking te kunnen ontdekken. Het werd een heel avontuur, gelukkig was Afrika me niet onbekend. De eerste dagen liep ik verloren in de chaos, zowel van het materiaal dat overal ongeordend en vuil rondslingerde als van het personeel dat overal en nergens rondhing. Gelukkig waren de meeste personeelsleden vriendelijk en was ik, als ik het hen zelf vroeg, overal welkom om mee te werken. Zo geraakte ik geleidelijk aan wijs uit de vele Franse “ abréviations”die ze gebruikten. Ik begon een zekere organisatie te ontdekken in hun werking en het werd me geleidelijk aan ook duidelijk waar er toch wel wat verbetering nodig was. Maar, vermits ik helemaal niet de dicterende blanke wilde zijn, nam ik rustig mijn tijd en probeerde de heersende hiërarchie te respecteren…voor zover ik die al beet had. Ondertussen hoopte ik te kunnen bouwen aan een vertrouwensrelatie, door met de inlanders samen te werken en vriendelijk te zijn tegen de zwangeren en de bevallenen. Achteraf gezien denk ik te mogen zeggen dat dit gelukt is. Vooral de filles de salle en de sage-femmes begonnen hoe langer hoe meer over hun problemen op ’t werk te vertellen. Eerst luisteren…en dan proberen samen een oplossing te vinden…En ze dan nog proberen waar maken ook…En dat alles op amper 2 weken! Wat een opdracht!!!

De eerste zorgen na de geboorte

Van hieruit terugblikkend, denk ik dat we gelukt zijn in een wederzijdse uitwisseling en ontmoeting. Door 2 weken samen te werken en veel te bespreken van wat en hoe we het deden, zijn er verschillende momenten van “ spontaan leren” geweest. Ondertussen groeide ook de interesse voor vormingsmomenten: reanimatie van de pasgeborene, met oefensessies op Babypop Ann en het juiste gebruik van de ventouse, met indicaties en bijzondere aandachtspunten. In Afrika is’t niet anders dan hier: ook bij hen kwamen vooral de meest gemotiveerden naar de bijscholing. Gelukkig waren ze achteraf zo enthousiast dat ze spontaan zelf de minder gemotiveerde personeelsleden begonnen te vertellen wat ze hadden bijgeleerd. Hopelijk mag deze trend zich verder zetten.
Ook in de organisatie en het onderhoud van het materiaal, het klassement van de dossiers, de werking van de verschillende consultaties,…werden kleine stapjes tot verbetering gezet. Hopelijk houden ze stand en zijn er bij de volgende missie nog goede resultaten te bemerken…Hoop doet leven!!! In elk geval, voor mij was het een deugddoende ervaring te mogen ontdekken hoe goed sommige vroedvrouwen “gevormd en onderlegd” waren. Hopelijk houden zij het vol in de soms moeilijke omstandigheden. En hopelijk mag hun verantwoordelijkheidszin werken als gist in het deeg.

Maiticien weegt pasgeboren baby

Volgens mij is ook onze aanwezigheid en ons engagement tussen hen, een aanmoediging voor hen om door te zetten. Ik hoop het…Want dan heeft onze AZV-missie zijn doel niet gemist!!!

Margot, sage-femme de recyclage ( hier beter gekend als Greet), collega van Docteur Gigot (hier beter gekend als Guido De Bock) en L’infirmière Bidon (beter gekend als Katelijne Declerck)

Greta Ickx

October 2012