BE73 7331 0001 0060

May
15
2013

Bianca en Krista in Nadala, Tanzania

De avond voor het vertrek afscheid genomen van mijn dochtertjes Birgit (8jaar) en Irene (4jaar). Zij zullen der komende twee weken vertroeteld en prima verzorgd worden maar die laatste kus en knuffel bezorgen me toch een krop in de keel… Zaterdagochetend gaat de wekker om 5 uur. Ochtendchaos: de laatste spullen in de koffer stoppen en dan richting Zaventem…Collega Bianca Visscher is omwille van praktische redenen (geen parkeerplaats moeten betalen en iets langer kunnen slapen),  de voorbije nacht blijven logeren. Op de luchthaven ontmoeten we Willem Ikx (kinesitherapeut) en Fabien Defreyn (radioloog); onze reisgezellen tot en met zondagochtend want een kleiner vliegtuig brengt hen naar hun missie in een ander ziekenhuis als het onze.

De vlucht verloopt vlot. Aankomst in Kilimanjaro national airport omstreeks 20uur. Net zoals bij de missie in september 2012 kunnen we geen gedetaileerde lijst voorleggen met alle medisch materiaal die we bij ons hebben. Dit zorgt voor enig oponthoud. Na enkele pogingen van de plaatselijke douane om bepaalde mensen te bellen, krijgen we toestemming om verder te reizen en worden we naar het hotel: (dat zowaar beschikt over kamers met airconditioning , een toilet en warm stromend water) gebracht.  

Vanaf morgen verblijven wij in Ndala, in een huis waar geen airconditioning noch warm stromend water en niet altijd elektriciteit is. Ik kijk er naar uit om te leven zoals de meeste Tanzanianen, de mensen terug te zien waarmee ik in september heb gewerkt en hard te werken op de maternity ward…

Habari gani, Ndala?…

Na het ontbijt met een Cessna vliegtuig (gebouwd in 1976) de collegas Willem en Fabien naar hun missieplek gebracht. Daarna doorgevlogen naar bekend terrein: het  Ndala Hospital. Zeer hartelijk weerzien met dokter Joseph, dokter Alfred, de zusters die het ziekenhuis runnen en niet in de laatste plaats met de vroedvrouwen van dienst: Letitia en Lidia, (beiden in blijde verwachting van hun eerste kindje), het voelt een beetje als thuis komen. Na het middagmaal bij de zusters Bianca een korte rondleiding gegeven op het ziekenhuisterrein.  Een wandeling gemaakt terwijl Bianca wat rustte. De zondagnamiddag eucharistieviering  bijgewoond, omkaderd door prachtige zang en muziek, aangenaam om naar te luisteren. Avondeten opnieuw bij de zusters. Een van de dames (lerares van opleiding) is vriendelijk bereid om ons elke avond wat kiswahililes te geven. Asante sana sister Rosy!

Morgen om 7uur ontbijt bij de zusters en een half uur later onder toeziend oog van hoofdarts dokter Joseph de mee gebrachte spullen uit pakken en verdelen over de ziekenhuisafdelingen. En dan… kan het echte werk beginnen…

Eerste werkdag

Na het ontbijt bij de zusters, het o zo blije weerzien met Rosy (=de lieve dame, uitstekende huishoudster en uitmuntende kokkin die erg goed voor Marc en mij heeft gezorgd in september 2012), het onder het toeziend oog van hoofdgeneesheer dokter Joseph, de ziekenhuisadministrator zuster Georgita en de matrone uitpakken van het meegebrachte materiaal en de staffvergadering kan ik EINDELIJK naar de maternity- and labourward! Het is rustig, misschien stilte voor de storm. Dit maakt dat er tijd is om de kasten uit te ruimen (of beter: uit mesten). Vervallen medictatie en wegwerpmateriaal dat niet meer steriel is, gaat zonder pardon de vuilnisbak in. Ook dozen, doeken of andere zaken die men niet meer gebruikt of waarvan men geen gedegen reden kan opgeven waarom men dit nog nodig heeft, gaan weg. Er wordt een inventarislijst gemaakt van alles instrumenten, medicatie en materiaal dat in de kast staat. Wat ontbreekt wordt gehaald in de stock of besteld. De reanimatietafel wordt schoon gemaakt. Ik probeer af te spreken met de matrone dat de kasten rond de helft van de maand grondig worden geinspecteerd. Op die manier wordt er geen vervallen medicatie toegediend noch vervallen dingen gebruikt en voorkomt men dat er plots dingen ontbreken bij acute situaties. Aan het begin van elke shift moet men na kijken of de reanimatietafel schoon is en werkt en dat alle spullen klaar liggen om een bevalling te begeleiden.

Bianca daarentegen heeft de handen vol met gynaecologische patienten op de polikliniek. Na het avondeten heeft zij behoefte aan wat rust en leest zij een boek. Ik ga nog even naar de labour-and maternityward. Tegen het einde van de avondshift zijn er enkele opnames. Ik neem de inventarislijst door met de vroedvrouw met nachtdienst: de altijd vriendelijke, opgewekte hoofdvroedvrouw Gertruda (die me begroet met een warme knuffel) en vraag haar om me te bellen wanneer er werk is. Er zijn immers bevallingen in het verschiet…

Gezonde baby's

Wederom rustig gestart met twee zwangeren die worden opgenomen in de verloskamer maar overgebracht worden naar de maternityward omwille van het niet in arbeid zijn. Prachtige vlotte geboorte van een gezond meisje (2650g) en een gezonde jongen (3900g en een ware knoop in de navelstreng!) mogen begeleiden. De collega met wie ik samenwerk stond verbaasd te kijken omdat ik tijdens de geboorte van het babyhoofdje het perineum niet steunde. Zij was nog meer verbaasd dat de perinea intact en nauwelijks ingescherud waren. Deze dag kan al niet meer stuk. Het blijft wel nodig om de nadruk te leggen op het goed georganiseerd zijn: aan het begin van elke shift is het noodzakelijk dat er wordt gekeken of er voldoende materiaal, voldoende medicatie en voldoende instrumenten aanwezig zijn. Gebruikte bedden en een gebruikte reanimatietafel moeten grondig schoongemaakt worden. De aanhouder wint dus de komende tijd zal ik hier de aandacht op vestigen. Nzungu mkunga is in the house J

AL-LA (“verdomme’’ in het Swahili)!

Dit woord kan het best de voorbije uren omschrijven. Hoewel er twee gezonde babys in mijn handen geboren zijn; is er een baby in mijn handen ongeveer 6 uur na de geboorte overleden zonder duidelijk aanwijsbare oorzaak. Ook werd er een baby in slechte conditie door middel van een spoedkeizersnede geboren. De spoedkeizersnede was noodzakelijk omdat de baarmoeder van de moeder dreigde te scheuren doordat zij al drie dagen hevige weeen had. Morgen wordt het overlijden van het jongetje besproken tijdens de staffvergadering. Naar mijn mening was het personeel dat aanwezig was bij de geboorte van de baby te laks: het nodige reanimatiemateriaal lag niet klaar, er werd traag gereageerd op mijn vraag om een arts te roepen, de conditie van de baby werd onvoldoende geobserveerd wanneer hij met zijn moeder naar de kraamafdeling werd gebracht. De ouders die hun elfde kindje hebben gekregen en verloren, moeten straks naar huis zonder baby…

Krista Dekens

May 2013