BE73 7331 0001 0060

Apr
28
2014

We zijn terug een weekje verder en het werk gaat onverminderd verder. Aan nieuw leven is er in Congo en Afrika geen gebrek.

nieuw leven in Congopasgeboren baby

patiënteBij de meesten gaat het gepaard met grote vreugde maar voor anderen daarentegen is het een droevig gebeuren. Veelal komen de probleemgevallen uit de afgelegen gezondheidscentra waar er enkel een verpleger en geen dokter is. Deze vrouwen worden dan ook gewoonlijk te laat doorverwezen, zodat men in het hospitaal alleen nog kan proberen te redden, wat er te redden valt. We zijn al blij als de moeder er het levend afbrengt. Voeg hierbij dat de vrouw veelal in haar kritieke toestand nog een lange en hobbelige weg moet afleggen wat haar toestand enkel kan verergeren.

Bij het aanvangen van de week kregen we een vrouw doorverwezen met een baarmoederscheur. Een vlugge ingreep heeft de moeder kunnen redden maar voor de baby was het hopeloos. Met reanimatie heeft men het kind proberen te redden maar 1 dag later is hij toch overleden.

Ondanks een moeilijke start, door verandering van de hoofdgeneesheer, wat voorafgegaan werd door enkele moeilijkheden, was er de laatste week heel wat vooruitgang te merken. Na een ernstig, maar vriendschappelijk gesprek is iedereen opeens wakker geworden. Men liet zich terug langs zijn beste kant zien. Zonder enige opdracht mijnentwege werd er plots door de vroedvrouwen samen met het onderhoudspersoneel muren geschrobd, bedden en matrassen gewassen; een pret om te zien.

samen schrobbenmatrassen wassen

Ook toonden allen meer interesse voor een heropfrissing van gekende technieken en het aanleren van andere. Vooral het gebruik van een door Artsen Zonder Vakantie opgestuurde ventouse genoot veel bijval. Ook 6 dokters wensten hieraan deel te nemen.

heropfrissing van techniekenRita

Stilaan liep ons 3 weken durend verblijf op zijn einde en werd de hand gelegd aan de laatste te verwezenlijken taken. Door de hoofdverantwoordelijke van de materniteit werd gevraagd om een laatste samenkomst te organiseren voor een samenvatting en aanbevelingen te formuleren in verband met de voorbije missie. Daar we enkel samen waren met het personeel van de materniteit, was het mogelijk om vrijuit te spreken over de goede en de minder goede verwezenlijkingen, zelfs de regressie ten gevolge van de voorbije moeilijkheden kon zonder schroom ter sprake gebracht worden: "le linge sâle se lave en famille!" . Deze samenkomst werd zowel door hen als door mij als verrijkend ervaren en laat plaats voor hoop voor de toekomst. Iedereen ging tevreden en voldaan naar huis.

samenkomstRita en haar plaatselijke collega's

Na dit alles konden we met een redelijk hoopvol gevoel de terugweg aanvangen.

Blij dat het niet geregend had, dachten we vlug in Bukavu te zijn. Dit was echter zonder de waard gerekend want na een half uur rijden zaten we vast tussen 3 grote camions en ontelbare taxi-moto's. Dit alles zorgde ervoor dat we op een half uur maar 500 meter vooruitgekomen waren.

Ik hield mijn hart vast als ik al die moto's en voetgangers voor ons zag manoeuvreren en meer dan eens was er het gevaar dat we er mee in aanrijding kwamen. Gelukkig is het bij toeteren en schelden gebleven dat opgeluisterd werd met vrolijke Afrikaanse muziek van Koffi Olomide en Franco en dit onder een druiligere regen. Toen we in de procuur toekwamen was de zon terug volop aan het schijnen en alle leed vergeten.

Na het afscheid van Mireille, op de terugweg naar België, wacht ik in Bukavu op de aankomst van een nieuw team om samen naar Walungu te gaan, klaar voor een volgende missie.

motors op de weg

Rita Van Theemsche

April 2014