BE73 7331 0001 0060

Dec
15
2012

2l diesel...

Op 25/11 vloog ik naar Kinshasa en reisde ik daarna verder naar Gungu.  Van daaruit heb ik dan aan mijn tweede missie voor AZV begonnen in korte tijd. Gungu is gelegen in de provincie Bandundu en is zo’n 700km van Kin verwijderd. Deze missie vond plaats van 27/11 tot 15/12, en ditmaal was ik alleen. Het was een eerste missie materniteit, er was wel al een missie algemene chirurgie geweest. Gungu is een groot dorp maar heel arm en de gebruikelijke problemen van Congo vieren hier hoogtij. Er was geen elektriciteit in gans de streek en waterbevoorrading was heel problematisch. Een hospitaal zonder stroom en zonder water is een catastrofe. Er is slechts 1 dokter maar de verpleger uit de operatiezaal doet de ingrepen als de dokter afwezig is, de hoofdvroedvrouw neemt dan de keizersneden voor haar rekening. Het was ook een staatshospitaal maar wat ik daar aantrof ging mijn verbeelding te buiten. Men denkt alles gezien te hebben maar het kan nog altijd erger. De dokter had wel een draagbaar echotoestel maar kende niets van prenatale echo’s en vroeg mij hem hierbij wat te helpen. Om te beginnen moest elke vrouw 2l diesel meebrengen om de generator aan te zetten en die stopte na elke 10 minuten dus veel heb ik niet kunnen doen.

Ik wist dat ik een vormingscursus moest geven voor maximum 10 vroedvrouwen maar mijn verwondering was groot als ik daar de eerste dag voor 64 mensen stond. Deze waren uit alle omliggende centra gekomen en enkelen hadden daarvoor 60 en 70km te voet afgelegd. Ze waren echt gemotiveerd want ze hadden zelden de kans daartoe maar voor mij was het een hele opgave want bij een discussie wou iedereen op hetzelfde ogenblik spreken: en met mij en onder elkaar.  6u per dag is dan heel lang en 's avonds ben je uitgeput.

Het was wel een dankbaar publiek en ik durf hopen dat ze, eenmaal thuis, het gaan toepassen. Ik was blij dat deze drie dagen voorbij waren. Dan zijn de meeste naar huis gegaan en een tiental bleven om verder te gaan met een praktische vorming. Ik heb wel gevoeld dat ik niemand had om mijn ervaringen en frustraties mee te delen en dan voel je wel dat het goed is in equipe te zijn. Ik logeerde in een gemeenschap van Congolese zusters die heel vriendelijk waren maar zoals gans de bevolking, het heel moeilijk hebben en dan zijn zij nog de bevoorrechten. Een ijskast was er niet, enkel een diepvries op petroleum maar op de 16 dagen dat ik er verbleef heeft hij slecht 3 dagen gewerkt met als gevolg dat men maar aankopen per dag kon doen van vers voedsel voor mij en dat de reserve aan vis gedeeltelijk bedorven was en ik hem wijselijk onaangeroerd op mijn bord liet liggen. Ik had wel s’avonds verlichting van zonnepanelen maar mijn vliegenraam was vol gaten zodat alle insecten op bezoek kwamen om mee van het licht te genieten en ik dus maar wijselijk om 20 uur naar bed ging. Zo heb ik wat reserve opgedaan voor mijn korte nachten in België.

De enige verstrooiing hier was het feest voor het 100jarig bestaan van het bisdom waar we vergast werden op folklorische dansen van kinderen. Op de terugreis hadden we op het slechte stuk aardeweg last van een platte band. Geen levend wezen te bespeuren kilometers in de omtrek maar dat was geen probleem. De chauffeur en de directeur van het hospitaal die me vergezelde naar Kikwit waar ik het vliegtuig moest nemen hebben dit zelf opgelost. Gelukkig waren we tijdig vertrokken om op alles voorbereid te zijn.

De weg was lang maar niet eentonig of vermoeiend door de stress van het verkeer, (hier ben je enkel een beetje moe van het schokken en schudden) zelfs de koeien waren van de partij om er ons op te wijzen dat overdreven snelheid (alsof dat mogelijk zou zijn) uit den boze is.


Overtuigt van het nut van ons werk kijk ik al, met veel enthousiasme, uit naar een volgende zending.

Rita Van Theemsche

December 2012