BE73 7331 0001 0060

"Naast het delen van kennis, is ook de menselijke uitwisseling zeer verrijkend."

Pediater Tayeb Slaouti is al bijna 10 jaar terreinvrijwilliger bij Artsen Zonder Vakantie. Hij deed talloze zendingen in Benin, Rwanda en DR Congo. Vandaag deelt hij zijn ervaring met ons.

Hoe ben je bij Artsen Zonder Vakantie begonnen?

"Ik leerde Artsen Zonder Vakantie kennen omdat ik ooit als vrijwilliger bij een andere organisatie werkte in het Kalembe Lembe-ziekenhuis in Kinshasa. We openden daar een neonatologie-eenheid. Het jaar daarop nam Artsen Zonder Vakantie het project over en bood ik me bij hen aan als terreinvrijwilliger. Ondertussen ga ik al negen jaar op zending met Artsen Zonder Vakantie."

Wat motiveert u als terreinvrijwilliger?

"Allereerst het idee om kennis te delen met mijn Afrikaanse collega's. We delen medische kennis en vaardigheden, maar ook de uitwisselingen op menselijk vlak zijn een enorme verrijking. Omdat ik al meerdere keren naar hetzelfde ziekenhuis terugkeerde, ontwikkelde ik goede relaties met het lokaal personeel. We kunnen effectief communiceren omdat er veel vertrouwen is. En natuurlijk wil ik als kinderarts ook echt behulpzaam zijn in een regio waar de behoeften enorm groot zijn. Het geeft veel voldoening om zending na zending vooruitgang te zien."

Heb je een voorbeeld van deze vooruitgang?

"Natuurlijk! In Benin bijvoorbeeld, tijdens een zending in het Nikki-ziekenhuis, hebben we pediatrische protocollen opgezet omtrent de hulp aan kinderen met brandwonden: hoe ga je om met pijn, hoe kan je deze wondzorg correct uitvoeren... Tijdens mijn tweede zending in dit ziekenhuis, afgelopen oktober, zag ik dat ze deze protocollen correct toepassen en er zeer goed gezorgd wordt voor verbrande kinderen. Die kennis verspreidt zich ondertussen ook tussen de verschillende partnerziekenhuizen van Artsen Zonder Vakantie. Zo had ik bijvoorbeeld pedagogische protocollen voor gastro-enteritis in Kalembe Lembe in DR Congo geleerd en tijdens een volgende zending naar het ziekenhuis van Kabgayi in Rwanda merkte ik dat ze ondertussen dezelfde protocollen op de pediatrische afdeling toepassen."

Welke moeilijkheden kom je tegen op het terrein?

"Er zijn verschillende obstakels te overwinnen als terreinvrijwilliger: je gaat helemaal uit je comfortzone, de werkdagen zijn lang en je wordt ondergedompeld in een totaal andere cultuur. Een andere moeilijke factor is dat ouders pas naar het ziekenhuis gaan wanneer hun kinderen vaak al in een kritieke toestand verkeren. Reken daarbij dat ziekenhuizen in Sub-Sahara-Afrika niet uitgerust zijn zoals degene hier in België. Daardoor sterven kinderen soms aan ziekten die eigenlijk voorkomen kunnen worden. Als terreinvrijwilliger leggen we vaak de lat hoog en willen we in no time grote vooruitgang boeken met onze lokale collega's. Maar we blijven slechts een beperkte tijd en de ziekenhuisinfrastructuur en het materiaal ter plaatse zijn beperkt. Daarom is het belangrijk om de juiste balans te vinden tussen optimisme en pragmatisme."

Share/Save