De laatste ingreep zit er op, een geïncarcereerd stukje lever in een navelbreuk bij een 65 jarig dametje: ik betwijfel of dit ooit beschreven werd. Haar algemene toestand was op zijn zachtst uitgedrukt belabberd. We komen uit op een 35 tal ingrepen, waaronder ongeveer een derde onder intubatie narkose. Het verwondert me nog steeds hoe lastig het is om de mensen te overtuigen van de vitale aanwezigheid van zuurstof in een operatiezaal!

Anesthesie en reanimatie is niks anders dan oxyologie in de praktijk. Een gevulde O2 fles, 3 kubiek zelf af te halen in Bujumbura kost hier volgens de zuster een twintigtal euro (wat zelfs volgen mijn teamgenoten veel geld betekent) aan de andere kant is de prijs van de diesel en de benzine hier in Burundi vergelijkbaar met bij ons. De prijs van een infuus Hartmann bijvoorbeeld is eveneens ongeveer 1 euro.         

Het avondmaal bij de zusters met gebed voor en na (zoals in het college destijds) was gastvrij en bijwijlen feeëriek tgv de herhaalde stroompannes: de zuster beschikt over licht op haar GSM in afwachting van het ontsteken van de kaars.... 's Nachts is het hier inderdaad pikdonker en de maan zou pas later op de nacht te voorschijn komen.  

Beklijvend was ook de operatie bij een nog zeer jonge plaatselijke OP verpleegster, ze vroeg mij het resectiestuk voor anatomopahologie mee te nemen naar Brugge. De analyse hier in Bujumbura (als die al ooit zal worden uitgevoerd) zou tot één jaar kunnen op zich laten wachten. Er gaat dus een stukje mensenvlees mee in mijn valies.  Wie zei ook weer: "Semper aliquid novi ex Africa?"