Na onze eerste week in Katana.

We hebben veel les gegeven maar nog niet genoeg. Er is nog zoveel te doen en te vertellen...

Sommige leerlingen zijn heel geinteresseerd andere zitten te slapen. Onze directeur heeft veel werk met ons! Een tas thee om 10 u klaar hebben om Kristin haar vochtbalans te herstellen bleek een hele onderneming.  Rond 11 u kwamen ze dan toch met warm water

Gisteren kwamen ze mij halen om naar Heri Kwetu te gaan in Bukavu. Ik werd uitgenodigd om in Theodore zijn bureau te gaan zitten wachten. Gelukkig heb ik dat niet gedaan en ik heb heel wat les gegeven aan het derde jaar.

Na heel wat over en weer geloop hebben ze dan toch een auto gevonden, maar de chauffeur was gaan lopen (niet genoeg  betaald?) nog wat later hebben ze iemand anders opgetrommeld. Zo konden we rond half elf vertrekken om veel te laat in Bukavu aan te komen. We zijn de moussen gaan kopen die ze vergeten te bestellen waren . Ik viel achterover van de prijs! Heb er maar vier gekocht.

Mijn kindje met brandwonden had vandaag koorts.Ze hebben zijn verband niet verwisseld deze week denk ik, hopelijk heeft hij geen infectie opgelopen toen ze hem gisteren oefeningen lieten doen.
Toevallig zag ik dat een man op intensieve gedeeltelijk verlamd is aan zijn ledematen: hij is tetraparetisch. Morgen gaan we hem toch in een stoel proberen te krijgen.

De patienten die kine krijgen hebben het zeker nodig en zijn zeer interessant om stagairs op te leiden. Als ze nu nog een goede kine hadden en regelmatig een kine uit belgie dan komt het wel goed. Toch vermoeiend zo lesgeven ,maar wel boeiend

Ons logement hier straalt vergeten glorie uit, prachtige vergezichten. Spijtig dat we geen toegang hebben tot de keuken. Die is niet fameus. In het aardsparadijs zijn en niet eens toegang hebben tot fruit en groeten is erg voor mij. Wortels vinden ze voor juppies, vanavond hebben we er gekregen, heel lekker maar niet genoeg met vieze bananenfritten erbij; dat had kunnen lekker zijn!!!

We hebben een heerlijke drukke zondag gehad. Theodore heeft een prauw voor ons geregeld en we zijn naar het eiland Iko hier vlakbij geweest. Heel lieve mensen hebben ons rondgeleid. We werden voorgesteld aan “les sages “ de oude mannen van het dorp. Een van hen heeft mij eraan herinnerd dat Belgie een klein koningrijk is en heel onze geschiedenis verteld. Heel waardevol om naar te luisteren.

We bezochten hun centre de santé en ik zou er niet ziek willen worden. Een verpleger moet daar dokter spelen met bijna geen middelen. Zoiets zou wel eens de moeite kunnen zijn om te ondersteunen. Ik zou dan in ieder geval een voorlichtingscampagne willen starten voor kinderbeperking.
Onze begeleiders waren niet op hun gemak. Of ze wilden misschien naar de mis . In ieder geval wilden ze om 11 uur naar huis omdat de lac zich ging kwaadmaken… dat gebeurd dagelijks rond 5-6 uur. Het begint dan te waaien en te onweren en het is niet goed om dan op het meer te zijn. Ze waren echt bang op het water.

Na de middag zijn we nog naar de monastère van mushikweetniet hoe nog gegaan. Bijna in Bukavu…….om yogurtjes te kopen! Ik had begrepen dat dat maar 10 km was…
De terugweg in de duisternis kon ik niet zo apprecieren omdat in deze streek in de donker vanalles kan gebeuren en de weg wel reden tot panne geeft. Op de heenweg kwamen we nog dokter Vincent tegen die domweg in de gracht was gereden na een priester feest. Onze chauffeur heeft de auto eruit gereden, wel spectaculair.
Als ik had geweten dat het zo ver was dan waren we zeker elders naar toe gegaan. Inieder geval was onze dag gevuld en nu zijn we allemaal moe. Morgen komt er weer een dag van hard werken.