Dag Natascha, Bieke en Jan,

Met deze willen we laten weten dat we goed aangekomen zijn in Mahagi en ook al weer veilig thuis zijn...
Helaas konden we jullie niet mailen want met het vertrek van pater Thierry uit Ugonjo is ook 'internet' verdwenen.
De Gaagaabus was inderdaad OK en zelfs spotgoedkoop naar onze normen (10 dollar per persoon).
Mevrouw Salma van Maltezer heeft ons goed geholpen qua organisatie van het vervoer en een kamer in Kampala.

Onze eerste week stond in het teken van 'vorming' van een groep dokters en VP. Maar we hebben onze plannen moeten wijzigen, want er waren er veel nieuwe bij die de vorming van vorig jaar niet kregen.
Raoul heeft de dokters van vorig jaar in de voormiddag aan het werk gezet met het oplossen van cases. Ondertussen gaf hij les aan de 'nieuwe'. In de namiddag werden de cases met alle dokters behandeld.
Bij mijn groep verpleegkundigen waren er 13 nieuwe bij. Deze van vorig jaar kregen opdrachten om uit te leggen aan hun nieuwe collega's. Ze deden dit telkens met twee. Ze leerden zo samen werken en ook hoe hun kennis door te geven aan collega's. We hebben veel uren 'geklopt' die week. Dagen van 14-15 uren waren geen uitzondering want we moesten veel voorbereiden.
Ook de glycosurietest werd aangeleerd en hoe deze te beoordelen. 's Avonds bereidden we op een tafel bij de paters de oplossing voor de Bénedicttest. De paters keken ondertussen naar de TV, maar waren vooral gebiologeerd door onze werkzaamheden. Als we urine vroegen voor de controletest, waren er altijd kandidaten!

De tweede week zijn we gaan werken in het ziekenhuis van Logo en Ariwara.
Amaai, dan hebben we echt veel gewerkt. Er was een oproep gelanceerd via de radio en de kerk dat diabetici mochten langskomen voor een consultatie bij een gespecialiseerde équipe. Van heinde en ver waren tientallen mensen komen opdagen. We zijn om 8 uur begonnen om in het pikdonker te eindigen met een klein lantaarntje.
We organiseerden ons goed. Een verpleegkundige van onze groep registreerde de parameters (bloeddruk, gewicht, voetcontrole,...) en een andere deed met mij de ondervraging van de patiënt. De moeilijke en speciale gevallen werden doorgestuurd naar de dokters en de prof. Ondertussen educeerde een andere diabetesverpleegkundige de hele groep over voeding, hypo, voetcontrole,... Dat was echt leuk om te zien. De mensen ginder zijn niet gewoon om op die manier iets uitgelegd te krijgen. En nadien overstelpten de mensen de verpleegkundige met vragen. Deze was apetrots dat hij dat allemaal kon!

Pater Thierry, zou je mij je adres willen doorgeven asjeblief? Veel mensen hebben mij brieven voor u gegeven...
Ook wij hebben u daar gemist, en niet het minst de frisse pint na een zware dag.

Aan iedereen de groetjes van ons,
Marleen en Raoul