Lieve mensen, 

Het gaat een beetje omgekeerd. Ik ben er niet ingeslaagd ook maar enige mail uit Afrika te versturen... .Ik kon er echt niet aan doen : we gingen na ons werk mailen in het klooster verbonden aan het ziekenhuis waar wel 10 computers stonden. Maar maar maar... we keken telkens hoopvol uit naar die uitgebreide infrastructuur die ons telkens zo teleurstelde... 20 minuten wachttijd om je pc opgestart te krijgen, en dan nog eens 20 minuten bovenop om op hotmail te raken, en dan nog eens zoveel tijd om een mail te versturen waarbij ik nog de boodschap kreeg dat het niet gelukt was... sorry mensen, dan moest ik toch eens diep ademhalen en ja, wat, er mij bij neerleggen.... dus krijg je nu een beetje artificieel mijn mails toegestuurd... . Ik heb hier en daar zoals in de tijd van weleer een flard in een boekje (dagboekje) neergeschreven en dat zal ik nu geduldig typen en doormailen... Daar gaan we.... 

Ik weet niet wat ik moet denken, voelen.  Mijn leven is thuis (in België) en toch laat ik hier zoveel achter.  L'Hôpital de Kabgayi dat zo hard probeert om aansluiting te vinden tot onze veel te weelderige geneeskunde, Dr. Pierre, de spoedarts, die de patiënten op spoed met heel beperkte middelen probeert  terug te loodsen naar de wereld van de gezonden, de verpleegkundigen die zo heel hard hun best deden om de afname van een electrocardiogram (je weet wel zo een filmpje van het hart) onder de knie te krijgen alleen al omdat er 2 stukken chocola en een stylo aan vast hingen na afname van een test door Linda en mij, de vele vele patiënten met hun veel te zware pathologiën en de zo beperkte middelen waarbij je dan toch al arts niet wanhopig mag worden en moet proberen om met die weinige middelen hen vooruit te helpen...

Vaarwel, Rwanda, 

met het vroege ochtenduur, 

met het muskietennet waar toch een mug in verzeild raakte, 

met de verplichte 'wissel'douches  met het fijne waterstraaltje, 

met de stofferige dagelijkse wandeling naar het ziekenhuis waar ik zo van genoot om 'één van hen' te zijn, 

met de patiënten die hopeloos ziek werden en er toch in slaagden om te genezen met beperkte middelen - ik denk aan Jean-Paul het 6 jarige jongetje die bij onze aankomst in coma lag door een hersenvliesontsteking en op onze laatste dag fier als een gieter de spoed uitstapte -, 

met de patiënten die ik achterliet niet wetend of er voor hen nog een morgen zal zijn - ik denk aan mijn lieve Jeanne, het meisje van 11 met hart- en nierfalen - 

met de lach van de verpleegkundigen voor de foto en hun worsteling om de ECG te beheersen , 

met de artsen die zeer gemotiveerd waren om de reanimatie te leren en het moeten stellen met een reanimatietoestel (je weet wel voor  electroshock je leest er nu veel over omdat ze er bij ons automatische zouden zetten buiten ziekenhuizen) zonder batterij, dus op stroom

Ik draag je met je mee... 

Nele