Zondag:
Een eerste kennismaking met het ziekenhuis van Kibagaba en meteen de verzorging van (brandwonden) patiënten.
Cosette (mijn voorgangster) heeft duidelijk sporen achter gelaten, het dragen van masker, mutsen en steriele handschoen wordt in het algemeen toegepast.

Ook bevochtigen ze de verbanden alvorens deze lost te trekken gebeurt spontaan, de eerste stap in de goede richting is gezet. Wel blijkt al snel dat ze dit enkel doen voor brandwonden en niet voor ander groter huiddefecten.

De wonden zelf zijn wel even schrikken, niet de oppervlakte of infectie maar de hypergranulatie, weke weefseldelen die als een berg op een been zonder huid groeien. Al snel voel ik aan dat ik van acute brandwondenzorg een stap zal moeten zetten naar algemene / chronische wondzorg…

Ook de verbanden (keuze tussen droge of vochtige kompressen is even denken geblazen, ik besef nu al dat ik veel te weinig zalven mee heb om al de patiënten te kunnen behandelen en hoe dat na ons vertrek verder te doen is nog een heel ander probleem…


Maandag:
Twee grote bruine ogen vol tranen kijken me recht in de ogen aan, ik voel me verontwaardigd, boos maar vooral hopeloos. Een meisje van drie moet vaginaal onderzocht worden na verkrachting. De angst en tranen in de ogen van dat kindje breken mijn hart maar haar lach als ze me ‘namiddags voorzichtig dag komt zeggen doen me helemaal smelten.


Wonen in het ziekenhuis? Tijdens de verzorging erken ik een dame die de vorige ploeg (eind 2009) ook verzorgd heeft. De brandwonden zien er proper stagnerend uit. Deze strijd hebben we nog niet gewonnen.
Ik krijg steeds meer wonden te zien, voor heel wat propere maar stagnerende wonden beslissen we een huidgreffe te plannen… de heel vuile/geïnfecteerde wonden zullen we met een grote dosis creativiteit moeten proper krijgen 

Kennismaking met de afdeling brandwonden van het  CHK, een heel andere sfeer, een heel andere manier van werken maar een even hartelijk onthaal. Het was ook een beetje een feestag. Drie patiënten worden naar huis gestuurd (bijna genezen) er blijven er nog vijf over….één van die patiënten heeft wat minder geluk… men heeft net een acinetobacter vastgesteld… voor hun een nieuw en ombekend beestje… ik heb zowat een déjà vu… van isolatie is er geen sprake…

De feestvreugde werd al snel aan banden gelegd. Het ziekenhuis was niet 100% op de hoogte van onze komst gelukkig zijn de plooien ondertussen glad gestreken en mogen we woensdag opnieuw langskomen. 

c Griet Hendrickx