Vanmorgen postop gaan toeren en patienten gaan ontslaan. Ze gaan gelukkig allemaal prima, iedereen naar huis dus! en wij straks weg voor een toeristisch weekendje, om er daarna weer keihard in te vliegen.

Vannacht zaten we de ganse tijd zonder stroom! Niet echt een probleem zou je zeggen, en dat is ook zo tot je een sanitair stopje wil maken... Enfin ook dat heeft dan zijn 'charmes', maar het doet je vooral realiseren hoeveel hindernissen extra deze mensen hier moeten nemen in vergelijk met ons  in Belgie. Door de droogte (zo is me verteld) valt de stroom hier regelmatig in de ganse stad (of als het zo uitkomt alleen in het armere deel) uit voor enkele uren. Omdat het zo dikwijls gebeurt, zijn alleen wij het die dit abnormaal vinden.

Stroom- en watervoorziening is dus ook een van de problemen waarmee ook het St Elisabeth ziekenhuis geconfronteerd wordt. Het ziekenhuis begon als een klein sanatorium in 1975, we hebben de stichter gisteren ontmoet. Het is intussen uitgegroeid tot een echt ziekenhuis, oa. door de bewonderenswaardige inspanningern van 'manager' Zr Phillis Jotham. Arusha heeft zes (hospitaliserende) ziekenhuizen, vier ervan zijn 'prive' en dus onbetaalbaar voor de meerderheid van de bevolking. Het regionaal hospitaal heeft hier de functie van wat wij het OCMW ziekenhuis zouden noemen, maar dat kan de zware toevloed van patienten allang niet meer slikken. Het St Elisabeth komt rond van donaties, is kleinschalig en katholiek geinspireerd, maar iedereen is er even welkom. Er zijn enkele vast werkende artsen (waaronder Dr Kway en Dr Martin), en verder komen er regelmatig reizende specialisten voorbij: oftalmo, orthopedie... NKO hebben ze hier dit jaar al twee keer gezien (slik! - en dat voor zo'n belangrijke specialiteit als de onze), maar ja, deze artsen kosten toch ook teveel voor de meesten.

Ik krijg stilaan wat zicht op hoe toekomstige NKO acties - mocht AZV hierin geinteresseerd zijn - best opgevat zouden worden. Hierover in een volgend berichtje meer. In elk geval zou ik het dan helemaal anders aanpakken dan we nu gedaan hebben. Daarin ligt dan ook de zin van deze eerste 'prospectieve' zending.