Karibu (welkom) op onze blog!

Na een heerlijk weekendje ontspanning in Mbambabay zijn we
de tweede week terug vol nieuwe moed aan de slag gegaan. Sijambo (we voelen ons goed)!

Maandag na de dagelijkse briefing om 8 u gaf Tom een didactische les over het plaatsen van een externe fixator.

De Tanzaniaanse dokters specialisten en assistenten waren geïnteresseerd en oefenden enthousiast, deze voor hen nieuwe skill. De week was voor het ziekenhuis in Peramiho leerrijk begonnen. Nu wordt het wachten op de bereidheid  van het ziekenhuis om bij een goede case een externe fixator te plaatsen.

De week verliep verder analoog zoals de vorige met sporadisch een orthopedische ingreep en heel wat algemene chirurgie. Het gewone programma van het ziekenhuis werd gevolgd, we hadden niet de indruk dat er speciaal voor deze missie mensen werden geselecteerd.

De anesthesisten volgden verder enthousiast de tips van Katleen om de kennis en het gebruik van het ventilatietoestel te vervolmaken.

Woensdag kon Tom een theoretische les geven over externe fixators voor de artsen. Er was interesse en leergierigheid, nu nog de stap naar de praktijk.

Katelijne kon deze week enkele korte presentaties geven over observaties na het plaatsen van gipsverband, hygiëne in het algemeen en in de operatiezaal en steriliteit bij wondzorg. Er waren ongeveer 30 verpleegkundigen en studenten aanwezig, samen met de directeur van de school. De korte praktische lessen werden aandachtig gevolgd. De kennis kregen de verpleegkundigen mee op school en leeft het besef van een zekere nonchalance bij items als hygiëne en steriliteit. De presentaties zullen later door de school herhaald worden als opfrissing. 

Ondertussen is de oefenkooi en het benodigde materiaal van Walter klaar en heeft hij alle mogelijke mobilisaties en oefeningen op grote vellen papier getekend , gevolgd door een intensieve praktijksessie met enthousiaste patiënten.  Wekelijks gaat een kinesist op bezoek bij hersenverlamde kindjes in verafgelegen, bijna onbereikbare dorpen.  Dit project loopt in samenspraak met plaatselijke vrijwilligers en men probeert elk dorp om de drie maanden te bezoeken.  Door deze geringe aanwezigheid is er weinig kans op verbetering voor deze kindjes…een aangepast revalidatieprogramma met gebruik van statafels en oefeningen werd met de ouders besproken.

Tijdens de voorbije missie bereikten we niet volledig onze vooropgestelde doelstellingen. Van het St. Joseph ziekenhuis in Peramiho was er vooral de vraag naar de praktische toepassing van het plaatsen van een externe fixator. Deze orthopedische ingreep werd niet in de praktijk uitgevoerd, ook al waren er patiënten die hiervoor in aanmerking kwamen.

De dienst intensieve zorgen vroeg ook naar verdere opleiding en begeleiding. De afdeling werd in de twee voorbije weken slechts bezet door 3 patiënten waardoor de praktijk slechts zeer miniem aan bod kwam. De verpleegkundigen hebben een goed schema om te volgen bij mogelijke urgenties en we herhaalden kort wat onmiddellijk te doen bij een reanimatie. Op de IC hebben ze de mogelijkheid om zuurstof toe te dienen, de saturatie te meten en een bloeddruk te nemen. Er is geen mogelijkheid om te monitoren of te beademen.

Ons team haalde het onderste uit de kan om de hoofddoelstelling van AZV te verwezenlijken. Het St. Josephziekenhuis te Peramiho heeft echter al een hoogstaand niveau naar Afrikaanse normen. We evalueerden de missie met een etentje in het gezelschap van dokter Lemmy, dokter Daniël en hun echtgenoten. Als we duidelijk afspraken kunnen maken voor de toekomst kan het ziekenhuis nog een heel eind verder begeleid worden in verdere professionalisering van de verschillende specialiteiten. Hakuna matata.We verlieten  Peramiho toch met een goed gevoel. 

Vele groeten en asante sana (hartelijk dank) aan AZV en onze families voor de mogelijkheid tot deze missie.

Katleen, Tom, Walter en Katelijne