Vandaag worden we na het ontbijt opgehaald door Isack om de spullen te gaan brengen naar de kindergarden.
Er zijn enkele kinderen aanwezig. Soms komen er meerdere, soms maar een paar. Afhankelijk of de ouders ze sturen en of de ouders hun bijdrage betalen. Isack vetreld over een kind dat naast de kindergarten woont niet meer komt omdat de ouders blijkbaar ruzie hebben. Ze wonen wel nog samen maar meer is blijkbaar niet mogelijk. En geen van de ouders wil betalen voor het kind. Triest maar waar.
De kinderen zitten op veel te hoge schoolbanken als we binnenkomen. Er zijn 9 kinderen en juf Maria aanwezig. Er staan al drie stoelen klaar waar we op plaats kunnen nemen en Isack verteld de kinderen wat we komen doen. Het wordt één grrot feest als de spullen uit de tas komen. Als eerste het speelgoed en vooral de vrachtwagens en de eendjes doen het goed. Als de schoolboeken uit de tas komen horen we een spontaan gejuich. Het is meer dan geweldig en ik bedank mijn sponsors weer een keer uit de grond van mijn hart dat ik dit mag doen. Mensen ik vind jullie stuk voor stuk geweldig. Het liefste zou ik jullie allemaal mee hier naar toe willen nemen om jullie te laten zien hoe ik jullie geld spendeer en hoe blij iedereen hier is. Het is hartverwarmend.
Na deze intense overdracht vraag ik Isack en Maria of alle kinderen naar buiten willen gaan met iets in hun handen zodat ik een leuke foto kan maken voor alle sponsores. Christina moet verschillende foto’s maken. Hopelijk zit er een leuke bij.
Na het maken van de foto leggen we de speelmat uit in de ruimte ernaast. Nou ja ruimte ernaast...het is eigenlijk 1 ruimte maar opgesplitst in 2 ruimtes door een groot stuk plastic. Ik leg de mat op de grond en meteen springen de kinderen erop. Ook Isack is blij met de mat. De kinderen zitten normaal op de beton als ze spelen of als ze ’s middags hun lunch krijgen. Nu zitten ze in ieder geval iets comfortabeler.

Als we buiten staan bespreek ik met Isack de kapotte wip. Deze functioneerd niet meer omdat aan een kant geen zitplaats meer is en het handvat is afgebroken. Ze hebben deze wip al zo vaak moeten repareren dat het nier meer gaat. Ik geef aan dat als hij kan regelen dat er voor vertrek een nieuwe komt dat ik heb zal betalen. Hij gaat kijken wat hij kan doen. Zij vriend maakt hem en die heeft op het moment niet zoveel werk. Een voorwaarde is wel dat ze de juiste materialen moeten vinden. Maar ik krijg het nog te horen.

Na dit leuke gebeuren roept de plicht en we haasten ons naar het ziekenhuis waar we tegen 10.00 uur arriveren. Ik ga eerst kijken of de doktersronde al heeft plaatsgevonden bij de mannenafdeling. Ik wil namelijk Dickson bespreken. Ik zie dokter Lufungo, 1 van de artsen met wie we gegeten hebben bij ma Mushi. Ik spreek hem aan over Dickson en hij gaat mee kijken. De pus loopt onder zijn verband vandaagn. Ook hij schrikt en zegt dat Dickson naar ‘room 16’ moet gaan na de doktersronde. Room 16 is de kamer waar de verbanden worden gewisseld. Gelukkig. Er wordt actie ondernomen. Ik vraag Lufungo hoe laat dit ongeveer zal zijn. Over zo’n 15 minuten. Goed dan heb ik nog even tijd om naar beneden te gaan. Ik ga eerst kijken of Emeran er is want met hem zou ik de papegaaistokken gaan ophangen. Maar hij is er niet.

Als ik op de fysioafdeling kom zie ik tot mijn verbazing dat er geen Armana aanwezig is. En dat terwijl ze wist dat ik later zou komen en er staan patiente ingepland in de agenda. Maar die zitten met volle getalen te wachten. Ik ben laaiend. Wat is dit. Ik ga met de eerste patient aan de slag maar lig een half uur achter. Alle patienten komen op tijd maar de fysiotherapeute niet. Wat geef je dan voor een signaal af. Ik word innerlijk steeds kwader. Ik ben nog het meeste kwaad om het feit dat ik bij Dikson wil zijn als het verband eraf gaat. Ik wil zien wat eronder het verband te zien is. Dit gaat nu dus aan mijn neus voorbij. Ik vraag Leonard waar Armana is. Ik vraag hem haar te gaan zoeken en dat ze als een gek naar beneden moet komen. Ik hoor iets later dat ze haar hebben kunnen bereiken en dat ze komt. Maar het duurt me allemaal te lang en ik bel haar zelf mobiel en luister kort naar wat ze te zeggen heeft. Ze is op de mannenafdeling waar ze een patient met een hersenbloeding behandeld op vraag van Ma Mushi. Deze man ligt al sinds 2 maanden in bed en moet nu mobiliseerd worden. Ik geef aan dat dat ook nog een paar uur meer niets meer hadden uitgemaakt. Ik vertel haar dat ik met heel veel patienten hier beneden zit en dat ze snel naar beneden moet komen. Ik vertel haar ook dat ik wel kan janken van teleurstelling.
Als ik weer met mijn patient Selita Haule (die hier overnacht op ‘mijn’ kosten en iedere keer op tijd is) bezig ben komt Armana binnen. Weer biedt ze haar excuses aan en gaat zowaar op de knieen op de grond zitten. Ik zeg haar dat ze moet opstaan en dat ik er nu niet over wil praten in het bijzijn van.
Later bespreken we de zaak. Ik zeg haar dat wij hier niet zijn om alleen te werken. Ik spreek niet genoeg Kiswahilisch en de patienten spreken zelden Engels. Ze kan mij dan ook niet alleen laten met hen. En hoe ziet het uit als de patienten op tijd komen maar de therapeut niet? Ik vertel haar dat ze prioriteiten moet stellen met betrekking tot haar patienten. Zo komt sr. Cosma iedere dag, dat is de non die ik heel aan het begin heb behandeld. Zij komt nu alleen al lopend naar de fysio. Zij hoeft niet iedere dag te komen. Zij kan haar oefeningen goed alleen doen. Andere patienten hebben een hogere prioriteit.
Maar ik heb er even genoeg van en als ik klaar ben met mijn patienen heb ik het gehad. Ik wil nu snel gaan kijken of ik niet te laat ben voor Dickson. Armana vraagt wat ik ga doen en ik leg het haar uit. Ja maar er zit een patient te wachten die door ons onderzocht moet worden of vraag van één van de dokters. Ik zeg haar dat dat niet gaat. Ze kan hem een afspraak geven of zelf onderzoeken maar ik ga nu naar Dickson en daar is de kous mee af. Ik ga hier verder niet over in discussie, pak mijn rugzak en ren als een gek naar boven. Ben een uur te laat maar gelukkig ben ik in Afrika en is Dickson de eerst volgende die aan de beurt is. Christina is er ook.
In room 16 is een anesthesistverpleegkundige bezig. Hij spreekt goed Engels en later herken ik hem pas. Toen we zaterdag op de bus stonden te wachten kwam er een man bij ons staan die ook op de bus naar Songea stond te wachten. Hij vertelde ons dat ook hij in het ziekenhuis werkte als anesthesistverpleegkundige. Het was deze verpleegkundige! Hij was geweldig voor Dickson. Hij vroeg mij of ik met het verbinden wilde helpen. Ik had mijn mondkapje al voor gedaan en handschoenen aangetrokken. Ik geef hem aan dat ik hierin geen held ben maar ik zal het proberen. Hij vraagt aan mij of hij Dickson een verdoving zal geven. Na mijn ervaring met Rose ben ik blij met zijn vraag en stem dan ook meteen toen. Graag zelfs. Ik moet Dicksons bovenarmpje dichtknijpen zodat Winfried, de anesthesistverpleegkundige, Dickson de spuit in zijn bovenarm kan zetten. Als ik de arm kan loslaten valt Dickson in diepe rust en wordt het verband van zijn onderbeentje afgehaald. Ik val bijna flauw bij het aanzicht. Gelukkig is Christina er ook bij gekomen en doet met Winfried samen het schoonmaken van de wond. Ik zie een open wond van het voetje tot aan de knie en ik kan zo op het bot van zijn onderbeentje kijken. Ik wordt spontaan misselijk. Mijn kereltje, hoe verschrikkelijk is zijn beentje eraan toe. Dit is ongeloofelijk. Gelukkig merkt Dickson hier niets van. Zijn moeder is op een krukje gaan zitten. Ik heb haar eerst bij hem aan het bed gehaald maar toen hij sliep is ze rustig gaan zitten omdat ze een beetje in de weg stond en ik denk dat ze wel heeft aangevoelt dat ik op haar zoontje zal letten. Ik streel het manneke en hou zijn handje vast. De wond wordt bekeken door dokter Maule. Hij is het met Winfried eens dat er antibiotica moet worden verschreven. Winfried is een goede verpleegkundige en zo mogen blij zijn hier met iemand die verder nadenkt dan zijn neus lang is. De wond wordt verbonden en Winfried wil hem hier laten liggen tot hij weer bij is. Ik stel echter voor dat ik hem naar zijn kamertje zal brengen en erop zal letten. De rij wachtende op de gang is gigantisch en het is zonde om het bed bezet te houden aangezien Dikson hier een eigen bed heeft. Ik til mijn manneke voorzichtig op en slap hangt hij in mijn armen. Ik zal ervoor zorgen dat hier goed op wordt gelet. Dit is te ernstig.
Ik leg Dickson op zijn kamertje. Als ik ‘tabasamu’ (lachen) zeg komt een een hele grote glimlach op zijn smuiltje. Hij glimlacht zo lief naar me dat ik helemaal week word. En ik krig een ‘high five’. Dit heb ik de meeste kinderen hier aangeleerd. Iedere keer als ik kom en mijn hand omhoog doe gaan hun handjes al omhoog en krijg ik een ‘high five’.
In de verpleegsterkamer ga ik op zoek naar de kaart van Dickson. Ik wil er voor zorg dragen dat de antibiotica wordt gegeven. De kaart is nergens te vinden en ik ga terug naar Room 16. Daar ligt de kaart en dokter Maule schrijf de antibiotica voor. Met de kaart ga ik terug naar zijn afdeling en vertel de verpleegster wat er gedaan moet worden.
Als ik later op de dag, tijdens de dienstoverdracht, een verpleegster aanspreek is zij van alles op de hoogte. Ze weet me zelfs de naam van de antibiotica te noemen. Dus dit gaat goed komen. Verder vraag ik of ze hem ook een pijnstiller kunnen geven omdat hij veel pijn heeft. Wordt geregeld. Ze denken hier toch allemaal met je mee. Dat is geweldig.
Regelmatig loop ik bij Dickson binnen. Hij wordt steeds wakkerder. Voor vandaag laat ik hem met rust. Morgen echter weer lopen.
Ik weet niet of ik het al verteld had maar op de fysioafdeling heb ik een minirollator gevonden die onder het stof zat en daar lopen de mannekes nu om de beurt mee op deze kamer. De nieuwe zijn in de maak. Hoop dat ze klaar zijn voor mijn vertrek.

De rest van de dag zie ik Armana niet meer. Ik trek mijn eigen plan. Laat het maar even bezinken. Morgen zien we wel weer verder.
Ik wil vandaag ook naar de patiente van dokter Tom. De vrouw wiens operatie ik heb bijgewoond. Aangezien het een behoorlijke ingreep was heb ik haat iets langer met rust gelaten. Maar vandaag wil ik haar behandelen. Ik vraag een verpleegster van de eerste klas of zij mijn tolk wil zijn. Dit is een afdeling waar ik maar 1 patient heb gehad maar met de meeste verpleegsters hier had ik meteen een klik. Vooral met het hoofd, een jonge non Ana genaamd, Sophia en Maria. En zij hadden een klik met mij.

Vicky, de patiente van dokter Tom, is er redelijk aan toen. Ze herkent me nog van de operatie. Ik laat haar uitleggen wat ik ga doen. Ik zal niet in details treden voor jullie maar het is geen prettige behandeling. Pas als ze ontblood op het bed lig zie ik pas hoe erg het gesteld is met deze patienten. Deze operatie is niet gelukt. Vicky lekt nog steeds. Waarschijnlijk hebben ze tijdens de operatie één van de urethers geraakt en daardoor lekt er nog steeds urine. Tijdens de behandeling blijft er een straaltje urine lopen. Ik kan me amper voorstellen hoe verschrikkelijk dat moet zij als je de hele dag urine langs je benen voelt lopen. Draai de kraan een beetje open en laat een klein stroompje lopen…zo lekt Vicky. Dan kun je er misschien een beeld bij vormen. Zij wordt voorlopig naar huis gestuurd met de katheter om op een later tijdstip terug te komen voor een hernieuwde operatie.

Als ik later nog op de fysioafdeling ben zie ik dat de agenda is bijgewerkt. Armana heeft toch een beetje nagedacht. Misschien gaat het dan toch werken. Morgen maar eens een goed gesprek met haar aangaan.

Na het werk gaan Christina en ik nog even naar het kantoor van Komba. Ik heb zijn sleutel gekregen en we gaan even onze mail checken. Nou ja even is te veel gezegd. Het duurt een eeuwigheid eer iets is opgestart en het wisselen van de pagina’s kan soms meer dan 10 minuten duren. Hoe blij kunnen wij in Nedereland zijn met ons snelle internet. En dan nog klagen we steen en been als het niet snel genoeg gaat!!!! Kom eens een keer naar Peramiho dan weet je pas`wat een trage verbinding is. Haha.

De rest van de avond werk ik mijn dagboek bij en ga de financieen eens bijwerken. Hoeveel sponsorgeld is er al uitgegeven en hoeveel is nog over? Ik breng jullie nog op de hoogte.