Beste vrienden,

Hier werken is telkens toch weer confronterend. Je wordt geconfronteerd met het feit dat mensen lange tijd rondlopen met hun pathologie omdat ze de middelen niet hebben om medische zorg op te zoeken of omdat de mogelijkheden niet voorhanden zijn.

Zo hebben we de dame die werd gezien op de consultatie omdat ze dacht dat ze hoogzwanger was. Ze had echt een buik van een voldagen zangerschap, maar het wa het duidelijk niet. Het leek een grote massa in de buik. Omdat er weinig diagnostische middelen zijn werd er besloten om de buik open te maken. Spijtig genoeg leek het een gemetastaseerde tumor te zijn die inoperabel was. Frustrerend.

Het loopt gelukkig meestal gunstiger af. De operaties die we tijdens onze missie veel doen zijn het wegnemen van de baarmoeder. Hier is dat dan wel telkens een gigantische massa, soms wel van enkele kilo. Je kan begrijen dat dit voor de patienten in kwestie een hele last moet zijn. Deze ingrepen kunnen soms chirurgisch wel een uitdaging zijn. Maar telkens zijn de patienten enorm dankbaar dat ze ervan verlost zijn en dat maakt het allemaal de moeite waard.

Op anesthesie loopt het ook vlot. Anesthesie wordt hier verricht door anesthesieverpleekundigen bij gebrek aan voldoende artsen. De anesthesieverpleegkundigen zijn zeer enthousiast en leergierig. Leuk om zo te werken. Men staat te springen om de anesthesie te mogen doen. Leuk was om te zien dat als ik met iets anders bezig was , de dringende keizersnede niet gebeurde op de oude manier maar dat ze zelf besloten hadden om de nieuw aangeleerde techniek, een spinale anesthesie, toe te passen wat beter is voor de baby en ook voor de moeder.

Ook op de materniteit loopt het vlot. Maar het gebrek aan middelen is daar ook soms schrijnend. Ik hoop in een volgende blog daar wat meer over te kunnen vertellen. 

Vele groetjes,

 Jan Pieter