Vrijdag 21/11

een drukke dag op ward 2. Bij aankomst zijn de 2 verlosbedden al ingenomen en staan er wachtenden aan de deur. Full house! Big mamma, de hoofdvroedvrouw, heeft er zin in vandaag. Zwangerschapskaarten worden gecontroleerd, partogrammen ingevuld en bloedtesten afgenomen. Hier zie ik duidelijk een verschil met vorige missie (maart 2008). De HIV status voor PMTCT (prevention of mother to child transmission) wordt nu systematisch nagekeken bij elke zwangere, of in arbeid of na de bevalling zodat de baby, indien nodig, zijn eerste bescherming (Nevirapinesiroop) kan krijgen en de moeder verder kan behandeld worden.    In het ziekenhuis is een CTC (counseling treatment centre). De vroedvrouwen kregen ondertussen een training en zijn zich bewust van de noodzaak van opsporing en behandeling. Goed!  Het taboe wordt doorbroken. De vrouwen worden overhaald om het resultaat te kennen. Er gaat immers geen werkshift voorbij zonder HIV+ bevallende moeders. Misschien zelfs begrijpelijk dat de vroedvrouwen niet staan te springen voor begeleiding. Het vroedvrouwenteam is een jong team en velen zijn zelf zwanger. Een zekere angst leeft onder hen. 

Een dametje, zwanger van haar eerste, HIV+, 8 cm ontsluiting (dus bijna tijd om te bevallen voor de leken), angstig, in de war, wordt verzocht om nog even buiten de verloskamer te wachten, de 2 bedjes liggen vol. Enige tijd later komt er iemand met een baby binnen. De vrouw was buiten alleen bevallen. De baby vol gedroogd gras. Hilariteit alom !

Morgen bezoeken we het national park. Naar de weidsheid, de prachtige natuur. the wild animals. Even ontsnappen aan de ziekenhuisstress ;-) Je zinnen verzetten, wat afstand nemen. Een uitgelezen manier om de collega-teamleden nog wat beter te leren kennen. Kortom, pure ontspanning.