De heenreis verliep zonder enig probleem. Valiezen reisden tijdig mee. Opvang aan de luchthaven en overnachting in Dar waren prima geregeld.

Het geeft een fijn gevoel om weer in Afrika, Tanzania te zijn. Overspoeld worden door indrukken, het dagelijks leven observeren, deel uitmaken van. Een hartelijke ontvangst in het ziekenhuis en lodge. Ja, allemaal bekende gezichten. Doet deugd. Voel me van slag thuis.

Dinsdag 24 februari.

 Wat is het internet hier traag, maar wat vliegt de tijd hier snel.

Onze tweede werkdag zit er bijna op. Het ziekehuis loopt leeg, deuren worden afgesloten of liever vergrendeld. Op Ward II is het momenteel rustig, geen onmiddellijke bevallingen in t vooruitzicht, ik trek me even terug op computer met internetverbinding. Eise is nog volop bezig in de 'theatre room'. Aan werk geen gebrek. Gisteren zag hij samen met zijn Afrikaanse collega een 50 tal patienten. De toestroom is massaal. Veel respons op het radiobericht dat een 'mzungu' witte 'daktari' dokter zou afreizen naar het ziekenhuis. Veel vrouwenproblemen van infertiliteit. Grotendeels te wijten aan het hoge aantal infecties, SOA's. Baby's, kinderen krijgen is in de Afrikaanse kultuur heel belangrijk. De familiebanden zijn hecht. De sociale druk is hoog. Een vrouw krijgt status door moeder te worden. En als het binnen het huwelijk niet lukt, neemt de man er een andere vrouw bij. Heel gewoon in Afrika. Maar ook wel een bron van ongelukkig-zijn. Infertiliteitsonderzoek en -oplossingen horen niet tot de doorsnee Afikaanse wereld. Niet altijd even makkelijk.

Donkere wolken klitten samen, geroffel alom, weldra een fikse regenbui. Tja, wat wil je, 't is hier immers regenseizoen. Nog een half uurtje en het licht gaat uit, de zon weg, de Afikaanse nacht valt.

 ...Het is zover, de regen valt met bakken uit de lucht. Wat klettert het hard op het metalen dak.

Groetjes,

Eise en Mie