Vrijdagvoormiddag.... in Lubumbashi, in het Centre Médical,  het ziekenhuis.

Vanmorgen vroeg opgestaan om om 7.30 les te geven over de 'réanimation' voor verpleegkundigen.  Dit moet in hun vingers zitten, geoefend, patiënt gespeeld, hulpverlener gespeeld... zo wordt  het geleerd.

Ik legde hen ook uit dat ze dit niet alleen klaarspelen en dat er  zo snel mogelijk hulp moet gezocht worden. En ja, in onze oefening doen ze ook alsof ze de ambulance bellen. Kreeg ik de vraag : maar de ambulance hier kan anderhalf uur wegblijven, het kan ver zijn, wat moeten we dan doen?  Mogen we hem in een auto zelf brengen naar een ziekenhuis? Ja, wat moest ik dan antwoorden : dat het een auto moet zijn waar ze de patiënt plat kunnen in leggen want de medische zorgen moeten doorgaan, en ik hoorde hen bedisselen onder elkaar welke auto ze dan zouden zoeken om hun patiënt toch de nodige medische zorgen te kunnen toedienen....

Ik geef hier 2 x per dag les over de eerste zorgen toe te dienen aan een kritisch zieke patiënt. Ik werk in een klein ziekenhuis, gerund door een Belgische arts die hier eigenlijk geboren en getogen is... Dit ziekenhuis heeft wel wat: het is er netjes en er is veel materiaal aanwezig... Er zijn de dagelijkse consultaties en er zijn de gehospitaliseerden.  Voor het ogenblik is het rustig omdat het het einde van het droog seizoen is, dan zijn er niet zoveel zieken.

Ook al een typisch 'congolees fenomeen' meegemaakt... Ik nam een foto van de straat van het ziekenhuis, en plots stond zo een mannetje bij mij die beweerde van de 'security' te zijn, die zei dat ik dit niet mocht... en na 20 min heen en weer gepraat (hou dat maar eens vol om 20 min over zo een bagatel te praten!), kwam de aap uit de mouw : ik moest betalen... Tenslotte kwamen er alsmaar meer mensen, de directeur van het ziekenhuis, zijn directeur, op den duur vroegen ze 200 dollar (voor iets wat toegestaan is!).  Ten allerlaatste via connecties van een arts hier werd zelf de gouverneur ingelicht en werd alles afgesloten zonder te betalen,  nadat ik mijn foto op de camera toonde. Dat heeft ons een hele namiddag gekost en heel veel mensen zijn erbij betrokken geweest.

Je kunt niet geloven hoe van klein tot groot Congo op die manier leeft, fuctioneert.  Alles kost hier geld, gewoon om 'gewoon' te kunnen doen, ze houden zonder reden je auto tegen en vinden dan wel wat...

Er is hier veel werkloosheid maar ik word er deze missie niet zoveel mee geonfronteerd.  De gouverneur wil van Lubum een grote stad maken en veel is hier verdoken en weggestopt.  Ik hoorde van een pater die straatkinderen opvangt dat ze alle straatkinderen van de straat plukten om in een soort 'gesloten systeem' te plaatsen en omdat het niet lukte, zetten ze de 'rebellen' 700 km verder af.

In het ziekenhuis is het zo dat ze een soort 'mutualiteit' uitbouwden.  Wie een maandelijkse bijdrage levert of als je al werk hebt, je baas,(er zijn hier mijnen waar mensen tewerk gesteld is), die en zijn familie heeft recht op medische hulpverlening.... de 'anderen' slechts op dringende hulpverlening....

Maak je niet ongerust, we maken het hier goed.  We wonen in een mooi huisje achterin de tuin van iemand van het ziekenhuis en er is iemand, Leonard, die voor ons het huishouden doet.  Leonard heeft 6 kinderen en gaat om de 14 dagen naar huis... allemaal goede mensen rondom ons, hier in het ziekenhuis, ook in ons huisje.

Straks is het weekend en ik zie er al naar uit.  Jullie weten best dat dit land, dit continent ook een heel klein beetje het mijne is....

Goed weekend, Nele