Een mooie titel en in meerdere opzichten want Xavier is vanavond huiswaarts gekeerd. We hebben nog 3 operatiedagen te gaan (op 2 kamers maar liefst) en ook de terugreis van ons Patty en Monique komt in zicht. Eerst zullen de 4 heren zaterdag vertrekken, en wij zullen (als de terugreis veranderd kan worden) dinsdagavond terugkeren.

Gisteren viel ons een serieuze reunion ten deel. Eerder hadden we aangegeven dat de inhoud van onze derde week van de missie onduidelijk was. In de praktijk (hier aangekomen dus) bleek daarover ook geen eenduidigheid te bestaan. Overigens zegt dit niets over de welwillendheid van onze Afrikaanse collega's en ook niets over onze motivatie. Afstemming was noodzakelijk. We zijn tot een mooi compromis gekomen ( het hollandse poldermodel): we blijven tot en met dinsdag en zullen de laatste dagen gebruiken om in gesprek met onze collega's enkele door hun aangedragen onderwerpen (vragen) uit te diepen en na te denken over passende oplossingen. Het is niet zozeer de oplossing als wel het pricipiële gesprek wat er toe doet. Samen nadenken over ipv van zeggen hoe.... Het geeft ook een volgende missie in dit verband wellicht wat meer toegevoegde waarde.

Verder worden de dagen zinvol gevuld. Soms kijk je je ogen uit. Een patient wordt na een ongeval op een brancard door 3 mannen (collega's?) binnengebracht, op de grond gelegd en ineens is iedereen verdwenen. Overigens voor ons net zo plotseling of onbegrijpelijk wordt hij ineens naar een kamer gebracht voor behandeling.

kortom lieve meelezers we werken nog even door vol goede moed en zijn heel blij met al jullie reacties. leuk dat ver weg zo dichtbij kan zijn.

groeten Patty en Monique