Het is zaterdag. Vanmorgen na de zaalronde nog wat gipsen en verbanden gewisseld en daarna zijn we vrij. Gelukkig. Eindelijk tijd om eens een verslagje te schrijven na eerst een welverdiende siësta.Er is hier veel werk te verzetten. We beginnen ’s morgens om 7.30 met de zaalronde. Daarna meteen naar de OK. We doen nu 5 operaties per dag, maar vaak bilateraal, voor middagpauze is er geen tijd. Een banaantje en ananas tussendoor zijn erg lekker.

Aansluitend consultaties, eventueel verbanden en gipsen wisselen. De afgelopen twee weken hebben we het twee keer gered om op tijd te zijn voor het eten bij de broeders waar we gehuisvest zijn (19.00) maar meestal werd het 20.00 uur of later. Het is niet erg om veel en lang te werken, maar we merken wel dat we geen 50 meer zijn.

Vorig weekend zijn we na de opening van het nieuwe OK blok met frère Romain naar Butare gereden. In het ziekenhuis hebben we de culturen afgegeven die wie die ochtend afgenomen hadden om er zeker van te zijn dat ze aangenomen werden. ’s Avonds een gezellig maal in de stad met de broeder.

Zondag heeft frère Kisoto ons rondgereden, naar Kibeho . Een mooie ontspannende dag.

En dan weer opereren, gipsen, verbinden, enz. Soms valt het zwaar niet ongeduldig te worden wanneer het voor ons gevoel allemaal een beetje traag gaat. Door de vermoeidheid worden we ook gevoeliger, het zien van een jongen die al 5 maanden in het ziekenhuis verblijft na een tenotomie met als gevolg een osteomyelitis doet ons veel pijn. Wat gaat er met onze patiënten gebeuren wanneer wij er niet meer zijn? Wie gaat hen verzorgen? De lokale “orthopeed” die 1 keer per 2 weken komt wanneer hij er tijd voor heeft? De jonge arts die specialiseert in pediatrie in Butare en hier 2 à 3 dagen per week werkt maar nooit in de patiëntenzaal komt?

Uit ervaringen met vorige missies weten we dat het goed is zelf de patiënten in de “definitieve gipsen” te plaatsen en de wonden allemaal nog een keer zelf mee te verbinden. Ze hebben hier n.l. ook geen verpleegkundige traditie. De verpleegkundigen zijn lief en coöperatief maar weten echt niet wat er geobserveerd en gedaan moet worden bij een orthopedische patiënt. Dit is de eerste keer dat we zonder zaalverpleegkundige van AZV hier zijn en merken dat aan gezwollen voeten in gips, te weinig controles enz.

Wat ons geweldig verrast is de verandering van de houding van het OK personeel. Het lijkt of de nieuwe operatiekamer hen nieuwe energie heeft gegeven. Claudine en Agnes werken onvermoeibaar elke dag 12 tot 13 uur. In de eerste week werkte ik samen met hen om goed te kunnen instrueren van ’s morgens vroeg tot we stopten. Nu kan ik ’s morgens met een gerust hart de zaalronde meelopen, wanneer we in de OK komen ligt alles klaar en kunnen we meteen beginnen. Heel anders dan de vorige keren hier!

Ook na het programma kunnen we alles aan hen overlaten, wat ze niet weten komen ze vragen. Chapeau voor die twee dames die samen met de onvermoeibare Rita in de sterilisatie en Jason als wasmachine, droger, wasopvouwer, OK sterilisator enz., enz. de zaak hier draaien.Verder krijgen we ook nog veel medewerking van een van energie bruisende ( ja, ook dat bestaat in Afrika!) Gaspard. De man van de Service Social die er voor zorgt dat alle patiënten op de plaats zijn waar ze verwacht worden MET dossier en röntgenfoto’s. We konden vorige missie al met hem samenwerken, een verademing hoe de consultaties met hem erbij verlopen.

Onze rots in de branding is alle jaren al de anesthesist Sixte geweest. Deze man kent zijn vak, straalt rust uit en kan geweldig met de bange patiënten overweg. Hij is er altijd, helpt ons met vertalingen maar steekt ook de handen uit de mouwen bij gipswisselingen.Tot slot de “directeur’ Jean Pierre. Hij regelt alles wat er nodig is voor ons verblijf, personeel, de bouw en inrichting van het nieuwe blok, de reparatie van het radiologietoestel, kortom alles wat een leidinggevende doet. Al bij al hebben we het weer prima naar onze zin hier.Nog een week en het zit er weer op.