Jullie hebben bij Ernest al kunnen lezen over onze arrivee bij Zr Phyllis en het St Elisabeth ziekenhuis, en over de overrompeling die we daar als consultatie hebben meegemaakt. Ik dacht al veel gezien te hebben, wel dit was 'something completely new'.

Ook de volgende dagen (dat konden we na de eerste dag wel denken he) verliepen in dezelfde lijn. Werkwerkwerk, met genoegen gedaan, maar slopend voor de fysiek, en - zo realiseren we ons stillekesaan - ook gevaarlijk meeslepend. Gevaarlijk voor de patienten bedoel ik dan, want Belgische medische automatismen volgen en beslissingen nemen heeft hier andere gevolgen dan in Belgie, en dat realiseren we ons soms maar door het eerst te ondervinden. Sommige normale zaken kunnen hierdoor zeer anders uitdraaien en ronduit gevaarlijk zijn voor de patienten die je behandelt.

Dat is dan 'ervaring opdoen', maar dat mag natuurlijk nooit 'ten koste van...' zijn. We leren hier inmiddels het verschil kennen tussen liefdadigheid en ontwikkelingshulp. We zijn graag liefdadig maar zouden nog liever meer van het tweede kunnen bieden.

Alle mensen -ziekenhuispersoneel en patienten- zijn hier ontzettend lief en geduldig, het is bijna (of echt) ontroerend...