donderdag 11 juni

Vandaag is het dan toch zover. Ik vertrek weer naar Peramiho...

Ik word wakker van geklop op de deur. Het is Roland. Ik kan meerijden. Ze vertrekken over 20 minuten. Ik sluit de deur en kijk op mijn telefoon: 04:40 uur. Mijn hemel, zo vroeg! Maar ik wilde graag met een auto naar Peramiho, dus….. We laden de bagage in de auto en Roland stelt me voor mijn mijn medereisgenoten: pater Anselm en de chauffeur Atanas. Roland neemt afscheid met de woorden dat hij nog even terug bed in kruipt.
Dan is het tijd voor vertrek. Dit gaat een uurtje of 12 à 13 duren, vliegen duurde maar 2 uur maar die 250 dollar zijn toch beter te besteden. Verder zie ik zo ook weer het land, maar dan op een andere manier, anders dan vorig jaar vanuit de bus.

Als het 11.00 uur is maken we onze eerste stop en roept Anselm: breakfast! Godzijdank. Vanmorgen, vlak voor het instappen dacht ik nog: Shit, geen ontbijt gehad.  Ik moet lachen want het is eerder lunch. Achteraf een voordeel want we zijn de rest van de dag nergens meer gestopt om te eten.

Als we zo’n 50 km van Peramiho zijn verwijderd kan ik bijna niet meer op mijn achterste zitten. Ik zie dat ik niet de enige ben want Anselm begint ook op en neer te bewegen. Alleen onze chauffeur Atanas blijft rustig zitten. Eén keer heb ik gezien dat hij in zijn nekspieren heeft geknepen. Dus wat hij kan moet ik ook kunnen en de laatste 50 km ben ik stil blijven zitten.

Maar dan de laatste kilometers. Ik kan niet wachten op te arriveren. De zon is al bijna onder en ik hoop stiekem voor het donker aan te arriveren. Ik heb geluk. Al filmend doe ik de voordeur open en wil het heugelijke moment van de begroeting vastleggen. Maar het is een kleine teleurstelling dat als ik binnenkijk ik niemand zie en/of hoor. Ik loop naar de keuken maar ook daar is niemand. Dan zie ik dat het licht aan is in een van de kamers (mijn kamer van vorig jaar)en ik klop aan. Een blank meisje doet de deur open en ik stel me voor. Ik vraag waar Anna of Joyce is en hoop dat beide er nog werken. Anna is even weg maar ze zal zo terug zijn. Ik zet de videocamera uit en loop terug naar buiten naar de jeep. Dan ineens zie ik haar aan komen lopen. Als ze me ziet begint ze te rennen en we vliegen elkaar om de nek. Dit was een weerzien, enthousiaster dan ik had durven dromen. Het is hartverwarmend hoe ik word begroet. Als we uit geknuffeld zijn loopt ze met me naar de kamer van het meisje en klopt aan. Vol trots en vrolijkheid verteld ze haar dat ik nou Monique ben, terwijl ze tegen me aan hangt en me vasthoudt. Ontroerend en ik voel me erg welkom. Mooier had het niet kunnen zijn. Ik ben dankbaar voor alles.

Dit is een ingekorte versie. Lees het volledige verslag van Monique