CHUK of voluit het Centre Hospitalier de Kigali is voor Tom en mij een beetje thuiskomen.We komen er nu voor de achtste keer. Steeds weer proberen we  de mensen van de Spoeddienst (want er is een groot verloop tussen afdelingen en andere NGO's) de laatste richtlijnen bij te brengen van Basic en Advanced Life Support of hoe je een patient in acuut levensgevaar moet reanimeren. Elke morgen geven we les aan een enthousiast publiek. Soms zijn het de collega's van de Spoeddienst zelf (56 verpleegkundigen), andere keren van de andere afdelingen.

In het CHUK is men volop bezig met accreditering en iedereen moet in staat zijn levensreddende handelingen toe te passen bij een patient in nood, of het nu op een Heelkunde of een Interne Geneeskunde afdeling is, het speelt geen rol. Eerst geeft Tom vanaf 8u les aan de verpleegkundigen en later komen de artsen aan de beurt, deze neem ik voor mijn rekening. We herhalen regelmatig de lessen zodat we een maximum van verpleegkundigen en artsen kunnen bereiken.

We proberen theorie aan de praktijk te koppelen en regelmatig moeten ze tonen hoe die theorie het best in de praktijk toegepast wordt. Zo moeten alle mensen de juiste sequentie van reanimatie op een pop aantonen en hierbij wordt op een ludieke manier steeds gewezen op wat goed uitgevoerd wordt en wat beter kan. Eenvoudige reanimatie op straat wordt aangeleerd, zodat zij ook anderen dit later kunnen bijbrengen en de reanimatie in het ziekenhuis met toestellen en medicatie wordt uit de doeken gedaan.

Andere praktische toepassingen bestonden uit het gebruik van het EKG toestel en de defibrillator. Het EKG toestel wordt op de spoed nog te weinig gebruikt omdat enkelingen het toestel echt kennen. We zien het aantal cardiovasculaire aandoeningen elk jaar toenemen en de aanpak van mensen met een acuut hartinfarct kan nog beter. Hiervoor gaven we ook praktische lessen rond het interpreteren van een EKG strook (ritmestoornissen, hartinfarct, ...). Ook konden we voluit gebruik maken van een nieuwe defibrillator, een geschenk van AZV voor de spoeddienst. Levensgevaarlijke hartritmes kunnen nu via dit toestel opgelost worden.

Voor ons was de missie behoorlijk geslaagd. We bereikten heel wat mensen en hopen hiermee dat ze in staat zijn levensreddende handelingen zelf uit te voeren maar ook aan anderen aan te leren. Hierbij danken we vooral dokter Jean de Dieu, die zelf enthousiast les gaf en voor ons het perfecte kader schepte om les te geven (beschikbaar stellen van een goed leslokaal met aangepaste apparatuur, mobiliseren van mensen, pre- en posttesten, koffie en thee, ...). Hier en daar hopen we op verbetering op de dienst, zoals betere voorbereiding van materiaal voor reanimatie en intubatie. Elk jaar zien we verbetering, al zou het voor Tom en mezelf (soms) nog wat sneller mogen....