Dinsdag 30 september is een feestdag in Kinshasa. Men viert de onafhankelijkheid maar op welke manier dat gebeurt is ons nog niet geheel duidelijk. Afgesproken is wel dat we de dag gewoon met opereren beginnen. Daarna laten we het verder maar over ons heenkomen, een benadering die steeds beter bij ons gaat passen.

De afgelopen dagen zijn voorbij gevlogen. Elke door de weekse dag hebben we 3 oren geopereerd, zaterdag 2. Donderdag hebben we eens geprobeerd om de operaties te laten beginnen op een Nederlands/Belgische tijd; iedereen werd op het hart gedrukt dat wij er om 8.00 zouden zijn en dat om 8.30 de operatie begonnen moest worden. Tevergeefs…, door een reeks aan oorzaken was het weer de gebruikelijke tijd tussen 10.00 en 10.30 dat we konden beginnen (“sorry, sorry” was de steeds bekender wordende frase van onze gastheer). Op vrijdag onderwijs gegeven aan (tussen de 20 en 30) dokters en verpleegkundigen van Kalembe Lembe over “l’oreille qui coule”. Verder onderwijs volgt a.s. woensdag en vrijdag op de Universiteit van Kinshasa.

Na de operaties zaterdag zijn we door onze Congolese collega meegenomen voor een bezoek aan het Bonobopark. Een indrukwekkende rit van ongeveer 2 uur door Bas Congo met ongelofelijk veel sfeerbeelden van het land en zijn mensen. Blijkt als we aankomen dat het park dicht is (“sorry, sorry”). Op de terugweg zijn we langs het kinderziekenhuis in Kimbondu gegaan om te zien of het operatiekwartier al in zodanige staat was dat er MSV operatie-missies gestart zouden kunnen worden. Een prachtige omgeving met veel laagbouw (nogal wat gebouwtjes zijn geschonken door Italiaanse gemeenten), waarvan de operatiekamers al wel gebouwd maar nog niet klaar en ingericht waren.

Zondag zijn we weer door collega Nzuzi en Ntembo meegenomen naar de Botanische tuinen van Congo, een indrukwekkende verzameling van meer dan 5000 soorten van bomen en planten waarvan de namen me even niet meer te binnen schieten. Niet alleen een uitgebreide flora maar ook inheemse dieren zoals een krokodil, boa constrictor en baviaan werden getoond. ’s Avonds allerhartelijkst ontvangen door Nzuzi en zijn familie en op het dak van zijn huis gegeten. Afgezien van het feit dat Christel wat last van de ingewanden had, was het een heel leuk weekend.

wordt vervolgd …