Toch nog even naar het ziekenhuis van Kibagabaga om een paar verbanden mee te doen waaronder de eerste uitpak van een greffe op een zeer oude en niet zo propere wonde.

Twee verpleegkundige waarmee ik tot nu toe weinig gewerkt had, hebben dienst. Het begin is wat moeilijk, weer de uitleg van pijnstillers,… maar na het tweede verband gaat het al stukken vlotter. Spijtig genoeg ziet de greffe er niet goed uit. Ze ligt er grotendeels los op en gans het verband was groen met een gekend pyo geurtje. Uitbundig ontsmet en voor één keer veel isobétadine gebruikt. Hopelijk kunnen we toch nog een deeltje redden.

’s Namiddag werd ik ontvoerd door één van de verpleegkundige die vond dat ik absoluut iets anders moest zien dan het ziekenhuis. Ze kwam me met haar man halen en namen me mee naar… ver buiten de stad, op het platte land tussen de heuvels. Uiteindelijk belande we in een soort pretpark (speelplein met draaimolens,…) waar ik banaanfrietjes, gegrilde (groene) bananen en een brochette met stukjes kippenmaag en geitenvlees voorgeschotel kreeg. Haar man die zelf een tijd in Europa was komen studeren gaf eerlijk zijn kijk over het evolueren van zijn land. Leerzame babbels en een heel andere manier van Rwanda te leren kennen.

Maandag
Van buiten uit zijn briefings toch een mooi spektakel maar toch schrok ik even als men plots gezamenlijk begon de bidden voor de komende week, de patiënten,… . Of dit geholpen heeft weet ik niet maar het inzetten van een nieuwe week was onmiddellijk een soort nieuwe start. Alle verbanden werden met het nodige water en ketamine geopend en dan maar wachten op een dokter en plots bleek ik niet de enige blanke te zijn in het ziekenhuis. Één of andere opleidingsverantwoordelijke/chirurg uit Colorado toerde mee met de medische staf. Beiden verwonderd van elkaars aanwezigheid vroegen we elkaar uit.

Hij kwam om een bilan op te stellen van het ziekenhuis maar ook om te opereren en te greffen. We wisselden wat meningen uit waar ik ook vermelde dat greffen en chirurgen brandwondenzorg onmogelijk maakt en dat ze beter naar Kibagabaga getransfereerd zouden worden. Dit hoorde blijkbaar ook de hoofdgeneesheer wat kort daarna sprak hij me aan over het greffen en werd ik voorgesteld aan een jonge dokter die de brandwondenzorg op zich zou nemen. We zijn samen naar het operatie kwartier gaan zien en het beschikbare materiaal: een mechgraft waarvan het plaatje stuk is en een dermatoom zonder messen. Een probleem waar we rekening mee kunnen houden met de hoop dat de chirurg inderdaad brandwonden gaat blijven verzorgen.

Na de verzorging leek de zaal er veel te rustig en dood uit tot we het idee kreeg een paar patienten uit het bed te halen voor onder andere een weegschaal sessie. Niemand leek bezwaar te hebben en voordat we het besefte zat een jonge man op een stoel, hij leek moeilijk te kunnen blijven zitten dus zette ik hem klem met een laken. Fier als een gieter en met een lach tot achter zijn oren keek hij me aan. Men vertelde me dat hij al zes maanden het bed niet meer uit was gekomen…

Ondanks de intensieve voormiddag kreeg ik ook in het CHUK opkuiskriebels. Ongelooflijk wat ik hier terugvond, lege nietjesstekers, stomie materiaal, maskers, mutsen, bloezen voor gans een leger, op-sitejes,… en een soort oranje, gele brei in zakjes waarvan niemand me kon zeggen waarvoor ze gebruikt worden. Ook hier is mijn motto opgeruimd staat netjes. Na een dag vol verassingen namen de verpleegkundigen me mee om een tas thee met melk en kruiden te drinken in een supermarkt. Het gaf me meteen een beeld van wat er in de winkels te vinden is…