Donderdag 18 maart.

Veronica, de vroedvrouw met pre-eclampsie, is met een keizersnede bevallen van een meisje. 1700 gr. Een gigantisch hoge bloeddruk, convulsies en andere overduidelijke tekens van …eclampsie.  Mama is OK and the baby still alife!  Ik stuur haar een smsje met ‘Hongera!’ ‘Proficiat!’ Wat zou ik me maar al te graag ontfermen over haar en de baby.  Ik hoop op een goeie afloop.

Een pasbevallen moeder met een nabloeding heeft bloed nodig.  Ze heeft geen gepaste relatives die kunnen doneren.  Gelukkig is er sinds kort een kleine, sporadische bloedbank in het ziekenhuis.  De bevoorrading gebeurt door studenten.  Mario, nurse-midwife, vraagt Jart en mij om hem alsjeblieft te vergezellen bij de aanvraag.  Aan ‘wazungus’(witten) wordt immers niet geweigerd. Eerder die dag werd hij met een kluitje in het riet wandelen gestuurd….

Ook dit maak je hier mee. Een eerstbarende in arbeid.  De ontsluiting vordert goed, ze heeft veel pijn, weet zich geen houding aan te nemen (letterlijk en figuurlijk)  Ze roept en reageert hysterisch, verspilt zo onnodig energie.  Ik probeer haar rustig te krijgen.  Als bij wonder blijven de collega’s ook rustig. Geen getier en geklets, zoals ik hier bij mijn eerste missie meemaakte. 

Ant en Julie beginnen te zingen. MAJISHA YA MWANADAMU WIKAMA MA UWA... Mooi.  Sereen.  Ik vraag om te vertalen.  ‘The life of a human being is like a flower’.  Dit lied heeft ook een boodschap.  Om een kind te baren moet je als vrouw open gaan, zodat nieuw leven kan ontluiken.  Helemaal aansluitend bij ‘het verhaal van de roos van Jericho’ (vorig jaar gezien en gehoord tijdens de cursus vreemde culturen).  Een gedroogde bloemknop (geen idee van welke plant) wordt bij aanvang van de weeën in water gelegd. Als ze na ettelijke uren helemaal opengekomen is, kan de baby geboren worden.  Prachtig vind ik dit.