Donderdag 19 november

Het ziekenhuis heeft een mooie binnentuin. Allerhande bomen en planten, bloemen. Hoge palmbomen vol wevernestjes. Gele wevervogels die heel gekunsteld hun nesten weven. Prachtig ! In de schaduw, op de banken liggen steeds patienten te doezelen. Een vredig beeld. Er hangt ook een gong (lees een stuk metalen uitlaat) waarop ter gepaste tijden wordt geslaan. Waarom, blijft ons tot nog toe een raadsel.

Theetime? Vandaag even op `childrens ward`. Drie zalen vol. Een tiental bedden met langliggertjes. Fracturen in tractie. Justine vertelt me dat op sommige momenten van het jaar de toeloop enorm is. Als de bomen vol vruchten hangen wordt dit onweerstaanbaar voor kinderen. Ongelukken bij de vleet. Het zijn `brave` kinderen. Ze zeuren niet. Ze praten met elkaar, vertellen grapjes, zingen. Neen, geen speelgoed of tv. Ondenkbaar bij ons. Marc en Shawn, de Maltese dokerstudenten, tonen in het weekend een tekenfilm op de laptop. Veel animo. Iedereen blij. Volgende keer moet ik maar wat spulletjes meenemen...

Op verloskamer een multipara waarbij de arbeid niet zo vordert. De presentatie van het hoofd is niet optimaal. Een keizersnede hangt in de lucht. Dan toch maar even een andere positie aannemen. Ik moet mijn collega`s weten te overtuigen. En ja, het lukt en de dame bevalt spontaan. J De mannen, Eise en Karl, hebben weer een gevuld OK programma. Het verloopt allemaal goed en gesmeerd, hoewel het op de middag niet meer wil vlotten. Een break wordt ingelast, het personeel wil chai (thee). Begrijpelijk !

Vrijdag 20 november

Karl heeft les gegeven aan de groep anesthesisten over pre-eclampsie, eclampsie en diabetes. Iedereen was heel enthousiast en present. Ook de voordracht over antibiotica viel in goede smaak. Bepaalde gevoelige snaren werden geraakt. Een procedure over AB profylactie volgt. Ik had een slap dagje. Samen met Neema, de hoofdvroedvrouw, zou ik `resucitatie van de pasgeborene` geven. Dit wordt echter uitgesteld tot volgende week. Neema is te moe!!! Alsof ik het voelde aankomen. Uitstellen, uitstellen,...

Zaterdag 21 november, weekend off.

Veel te vroeg gewekt door het gebed van de moskee in de buurt. We maken een fikse wandeling naar het meer. Een mooi landschap, uitgestrekt, en dor. De aarde scheurt en schreeuwt om regen... Hier en daar een gamel huisje, veel armoede. Jonge herdertjes met een kudde koeien en geiten. Vrouwen die water halen (gigantische tonnen op het hoofd). Aan het meer wordt eindeloos lang gevist op een kleine vangst mieserige visjes. Te koop waren ze niet, ze dienen voor eigen onderhoud. . Amai, wat schijnt de zon reeds hard. Lees : om het kwartier smeren en beschermen met hoed, pet, sjaal. Zomaar wat wandelen, zonder doel, daar kan de Afrikaan echt niet bij. Domme wzungu`s.

`s Avonds worden we uitgenodigd op een trouwfeest van een verpleegkundige. Alles verloopt op een Afrikaans ritme. Pole, pole... Iedereen op zen paasbest, kitch zonder grenzen, gezang en gedans. Zo gaat het uren door... zelfs tijdens een stroomonderbreking. Karl ontpopt zich als een ware bruiloftfotograaf. Hij leeft zich helemaal uit. Tof!

Maandag 23 november.

Aanvankelijk niemand in arbeid. Dit veranderd al snel. De dikke buiken komen binnengewandeld. Ook een tweelingzwangerschap van 23 weken met spontaan gebroken vliezen. Jammer! Hier is dergelijke zwangerschap verloren. Een jongen van 610 gr. en een meisje van 540 gr. worden geboren. Triest.

Karl heeft zijn handen vol met zijn student-anesthesisten, Eise met de consultaties gynaecologie en de nieuwe AMO die hij op sleeptouw neemt. Vandaag, `a la fin` een goeie les in `helping babies breathing`. Neema heeft cursus gevolgd en wil (moet) alles doorgeven aan het team. Ik laat aan haar het woord. Het Engels slaat om in Swahili. Af en toe vraagt ze me of ik het versta. Grappig. De aanzet is gegeven, hoera. Nieuwe handelingen voor `routine care` worden meegedeeld. Neema zou er voor zorgen dat iedereen binnen de komende maand op de hoogte wordt gebracht. Een paar werkpunten en wijzigingen. Ik ben benieuwd. Niet makkelijk om gewoontes te veranderen. Zoiets vraagt tijd...

Karl schrijft : Vandaag een rustig operatieprogramma afgewerkt met nadien een bijscholing over resuscitatie. De anesthesisten smeken om prive lessen, ik heb ook de indruk dat ze na stimulatie toch af en toe een tekstboek raadplegen. De notie hoe “wij” werken en wonen in West-Europa blijft voor hen toch iets wat moeilijk vatbaar is : bij het uitpakken van een nieuwe zuurstof oxygenator deze morgen zat er een boekje bij van een Maltese immobilienmakelaar en de verpleegkundige stond wel versteld van de woning van een blanke, bij nader toezien bleek het om een heel appartementsgebouw te gaan !!! Wij hebben trouwens ook geen verstand van de leef- en woonomstandigheden hier...