Woensdag

Onze chauffeur is eindeloos te laat. Aangekomen in Kibagabaga zijn de verpleegkundigen al ijverig bezig. Ze zijn met twee om de verbanden te doen: één doet de niet geïnfecteerde patiënten de andere de geïnfecteerde wonden. Er is ook een nieuw patiëntje, wiens hoofd, nek en armpje verbrand is met heet water. Ik probeer het kinderbadje terug te introduceren . Benieuwt of ze het over een weekje nog gebruiken.
 
Amper gedaan met alle verbanden wordt ik naar het ok geroepen; de zwaar verbrande jongen man wordt geopereerd alles opkuisen en greffen waar nodig. Het opkuisen is geen probleem maar ik heb de indruk dat we met de middelen die we hebben, het licht dat regelmatig uitvalt,…niet diep genoeg exciseren. Ook het afnemen van de doner-sites is niet ideaal maar al bij al denk ik dat we toch goed werk gedaan hebben. Het resultaat is natuurlijk even afwachten.
het is al laat in de namiddag en eigenlijk zou ik de bus naar Kabgay moeten halen maar bij het buitenkomen van het OK staat er in jongetje te wachten (blijkbaar al een paar uur) met een heel zwart voetje, vol dikke korsten. Hij is de dag voordien in een vuurtje gestapt en verzorgt met boter en as. Na wat discussiëren, overtuigen we de anesthesist om hem te verdoven en kuisen we de voet nog op. Gelukkig blijkt het niet zo erg te zijn dan gevreesd.

De laatste bus gemist, en toch wil ik per sé naar Kabgay waar ze me verwachten. Uiteindelijk beslis ik een taxi te nemen. Het voordeel is dat ik extra materiaal kan meenemen. Een jonge man voert me weg, gedurende de één uur durende trip krijg ik alle uitleg over het Rwandees familie leven, trouwgewoontes,… ik ben hier blijkbaar ver uit de norm.
Het is heel donker op de weg en er zijn heel wat heuvels met bochten, soms is er wat mist en op andere momenten zijn het de lichten of uitlaatgassen die het zicht moeilijk maken. Er zijn ook nog heel wat voetgangers op de baan. Ik begrijp nu waarom ze het niet zo een goed idee vonden dat ik ’s avonds laat nog de trip maakte maar ik ben veilig aangekomen.
 
Mijn referentie punt was le petit seminaire ik werd er onthaald door een paar paters die we de weg wezen naar de guesthouse waar ik onthaald werd door de oude conciërge/kok. Ik werd rondgeleid doorheen het huis, kreeg alle kamers te zien en mocht er eentje kiezen. Wel werd er meermaals gewezen naar de “vrouwenkamer” dus heb ik deze maar genomen.

Het eten was klaar en schoteltje per schoteltje werd ik bediend door de oude huisman. Het voelde heel ongemakkelijk aan, ik stelde zelfs voor om zelf mijn eten te gaan halen in de keuken maar hij stond er op mij te bedienen en legde me heel zijn carrière uit, pensioen zit er nog niet in, hij werkt graag voor AZV en wil graag een nieuwe keuken hebben.

Donderdag

De aarde weg naar het ziekenhuis van Kabgayi dompelt me meteen onder in een gans andere wereld. Het is weer even kennismaken en wennen aan de nieuwe situatie. Samen met een verpleegkundige die daar gisteren is beginnen werken, doe ik onder lichte sedatie het verband van een meisje die een week gelden het slachtoffer was in een huisbrand. Haar twee benen en voeten zijn verbrand. Er zijn ontlastingsincisies gedaan maar bij nader evaluatie is de wonde zeker niet circulair nog overal diep…

Ik probeer al wat principes (maskers, muts, steriele handschoenen) in te voeren maar het nieuwe verpleegstertje loopt zelf nog heel verloren.
Daarna zoek ik de hospitalisatie zaal chirurgie op waar de andere brandwond patiënten liggen. Alle verbanden zijn voor morgen gepland. Ik kan wel nog een verbandje van een chronische schaafwonde meepikken en maak kennis met de verpleegkundige van de zaal die me wat rondleid maar me dan wandelen stuurt. Blijkbaar verwachten ze hier van mij dat ik enkel brandwonden verzorg. Niet goed wetend wat doen beslis ik het ziekenhuis te verkennen. Er zijn toch een paar gebouwen dat niet rechtstreeks met elkaar verbonden zijn en de pijltjes wijzen niet altijd de goede richting uit. Uiteindelijk vind ik (de verkeerde) ingang van de apotheek en krijg ik het recept en de uitleg over hoe zelf tulle te maken, een idee dat ik al in mijn hoofd had maar niet wist hoe eraan te beginnen.
 
Tevreden met dit uiteindelijk toch positief puntje beslis ik om de dag af te sluiten en keer ik terug naar de guesthouse. De sleutel was zoek dus heb ik ruimschoots de tijd gehad om te tuin te bewonderen met de nodige uitleg van de tuinman om uiteindelijk toch via de dienstingang binnen te gaan.