Eindelijk konden Sister Phyllis en ik mekaar in de armen sluiten. De warme mails hadden ons beiden vervuld met een blijde verwachting en het was fijn om te babbelen en plezier te maken met iemand waar je zo lang mee mailt. Sr. Beauty (mijn koosnaampje voor haar) was wel een beetje teleurgesteld toen ze mij zag...Ze had zich namelijk een ander beeld van mij gevormd: "I thought you were a huge lady." Niet gewoon dik dus, maar enorm. Zij zelf legt inderdaad wat meer gewicht in de schaal dan ik...

Het bezoek van het St-Elisabeth Hospital was een waar genoegen. De mensen waren eerlijk in hun opmerkingen en open in hun suggesties om de samenwerking te verbeteren. "We are having a little problem with the administration." Was wel de understatement van de reis maar Bart was aangenaam geboeid door het labo. 

En Sr. Phyllis en ik waren onder de indruk van Bart ;-)

Het St-Elisabeth ziekenhuis richt zich tot de armsten van de stad Arusha en dat is te merken aan de patiënten die het ziekenhuis bezoeken. Ook hier zit de wachtzaal van de VTC (voluntary testing and councelling) bomvol al is deze dienst voor Aidspatiënten gevestigd in twee containers die zijn omgebouwd tot consultatieruimtes.

De mensen die we onderweg tegen kwamen waren vol van de zending plastische chirurgie die AZV er begin 2008 organiseerde. Patiënten kwamen van 100'den kilomters om ons team te zien. Sr. Beauty vertelde dat ons team geraakt was door de patiënten die van Tanga kwamen. Tanga ligt aan de kust van Tanzania, zo'n 400km verder weg!! 

We mochten mijn goedlachse zuster niet verlaten zonder eerst samen te eten: Sr Phyllis bestelde een halve kilo vlees en ugali (een pap van maïsmeel). We wisten al gauw waar haar kilo's vandaan kwamen :-)

Volgende blog = laatste blog: RMO (Regional Medical Officer) stuurt ons naar Babati, een nieuw ziekenhuis.