Donderdag 12 november 2009

Rebecca, epileptiepatient en ook pre-eclampsiepatient, is vandaag bevallen van een jongentje. 1900 gr. Hij doet het prima, weent onmiddellijk en wil zuigen. Ik zet hem een (meegebracht) mutsje op, lekker warm. Geen plaats meer in de incubator... dan maar een warmwaterzak, of twee.

Rebecca werd begin deze week opgenomen met stuipen en verminderd bewustzijn.  Een onduidelijk verhaal (anamnese). Sinds haar vier jaar praat ze niet meer en heeft af en toe stuipen. Haar algemene toestand gaat zienderogen achteruit en daarom wordt besloten om de bevalling in te leiden.  Ze is niet meer aanspreekbaar, werkt niet mee. Bij de bevalling loopt ze een hoge vaginale scheur op en moet even onder narcose om te hechten.Een geruststellend gevoel om een gynaecoloog mee op missie te hebben ;-)

Bij nog een andere dame wordt de bevalling ingeleid. Gisteren zag Eise ze op echoscopie. Bloedverlies, maar geen voorliggende placenta,  zoals eerder vermoed werd. Ondertussen is de baby overleden.  Pole Mama!

De moessonregens zijn voorgoed begonnen. Regenjas, paraplu en crocs ! Een goed uitvindsel dit schoeisel, gewoon even naspoelen... nat word je toch !

Vliegende mieren all over the place. Ze komen af op het licht, langs kieren van deuren en vensters. Ze vliegen overal tegenaan en laten dan hun vleugels vallen. Dan maar een lange broek en lange mouwen. Grrr....

Joepie! Baby Ann is terug. Een zwarte babypop om reanimatie van de pasgeborene te oefenen. Na een lang navragen en een heuse zoektocht in kasten en deuren. Ik kan beginnen met een demolesje te geven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 13 november.

 

De ochtendmeeting. Bijzonder. Voorafgegaan door gebed. Gezang in verschillende tonen en stemmen.  Hoge vrouwenstemmen die aanvangen, diepe mannenstemmen die invallen. Mooi! Op de achtergrond een schooltje waar je kinderen op de maat van drums hoort lesjes opzeggen. Prachtig! Van de briefing zelf steek je niet veel op, half engels, half swahili. Maar als er iets over `maternity ward` wordt gezegd, spits ik mijn oren.

 

Vandaag geeft Eise een les over het partogram. `How to use?!` Een leerrijke demo en vraagstelling volgt. (het verloop van de arbeid wordt in schema gebracht, en geeft een onmiddellijk overzicht van evolutie in de tijd)

 

Gisterenavond heeft het flink geregend. Iedereen moet naar het veld. De `chamba` moeten geploegd en gezaaid. Meer en meer vrouwen bevallen thuis en komen enkel naar het ziekenhuis bij grote problemen. (lees : vaak telaat) Daarom loopt de materniteit wat leeg.

 

Druk in de weer met Rebecca`s baby. Hij vraagt extra observatie. Rebecca laat geen borstvoeding toe, maakt onwillekeurige bewegingen, slaat in het wilde weg, duwt de baby van zich af.

Wat zijn de overlevingskansen van deze baby???

Ik stel voor om om de twee uur wat moedermelk af te kolven en de baby warm te houden. Ik probeer de familie hierbij te betrekken, maar ben zeer bezorgd om de afloop. Het afkolven lukt hen (nog) niet zo goed en vanmorgen vond ik de baby onderkoeld terug. Wanner ik de vraag stel of er iemand de baby kan voeden en verzorgen word er gelachen. Neen, iemands ander kind voeden of adopteren is niet gebruikelijk. Zo`n kind is immers van  weinig waarde.

 

Een van de twins heeft verhoogde temperatuur.  39,7! Maar ziet er niet ziek uit en eet goed. Dan maar even uit de couveuse en wat minder toedekken. Na een uurtje is de temperatuur weer onder controle. Conclusie : een helemaal ondergeplaste kanga(doek) die tegen een metalen rooster lag in de incubator heeft de baby oververhit. Een dom voorval. Controle is verreist, ook al neemt de mama alle zorgen op zich.

 

Voor de kleintjes heb ik van slag een observatieblad, met voedingstijden en temperatuurcontrole, geintroduceerd.

 
Mobile Clinic

 

Dinsdag 17 november.

 

 

Vandaag op stap met de `mobile clinic`. Op het programma : prenatale consultatie en vaccinatieschema moeder en kind in orde houden. Met z`n tienen in een jeep naar een `health center` op zo`n 30 km, een uurtje rijden, onder een gezellig gekakel van de medereizigers. Ik ook oog voor de omgeving. Een uitgestrekt gebied, zover de horizon reikt heb je zicht. Prachtig ! Eeuwenoude rotspartijen die de kop opsteken. In Zuid-Afrika kregen ze dan ook de naam `kopjes`. Hier en daar wat bomen maar voor de rest heel kaal en dor. Lemen huisjes met bewerkte perceeltjes,  liggen ver van elkaar. Geen dichtbevolkt gebied, naar onze normen.

Als we aankomen reeds honderden wachtenden. Impressionant. Al die felle kleuren die afsteken tegen de omgeving. Nooit zoveel dikke buiken en kinderen samen gezien.

Onmiddellijk wordt er georganiseerd en verdeeld. Esther geeft informatie over zwangerschap en bevalling. Heel summier maar met de nadruk op bevallen met medische assistentie, in het ziekenhuis, of op z`n minst in een dispensarium. Dan volgt het bandwerk... Ik begin met bloeddrukken meten tot mijn bloedrukmeter foert zegt. Dan ga ik Lucie helpen met de zwangeren te zien, een honderdtal. Hoogte van de baarmoeder, ligging van het kind en harttonen bepalen. Velen komen pas voor de eerste keer op consultatie, ook al zijn ze bijna bevallensklaar. De vermoedelijke bevallingsdatum is meestal een raadsel. Ze zien wel!? Flaviana komt me aflossen en ik ga verder met baby`s vaccineren. Prik en huil, prik en huil... hartpijn bij het horen van zo veel verdriet.... verstand op nul, komaan. In totaal een driehonderd baby`s en een hondertal moeders.  We stoppen ermee als de vaccins op zijn. De menigte verdwijnt druppelsgewijs. Sommigen moeten nu nog drie uur lopen voor ze thuis zijn.

 

Eise en Karl hebben de ganse dag op de operatiekamer gezwoegd en gezweet. ;-) Vorige week werden patienten weerhouden voor een operatie. Sheila, de plaatselijke chirurg, en Shawn, een Maltese chirurg in opleiding, waren ook van de partij.

Karl, onze anesthesist, heeft drie geintereseerden onder zijn vleugels. De komende dagen zal hij ze cursus geven. Hieromtrent afspraken maken was aanvankelijk niet zo makkelijk. Tot ze te horen kregen dat ze hiervoor een cerficicaat konden krijgen, dan was alles in de kortste tijd in kannen en kruiken. Typisch Afrikaans?

 

De dag wordt afgesloten met een heerlijk maal. Dank aan kok Karl !