Kitiko bien. Het gaat goed. Althans met onze equipe hier in Djuma.

We zijn de eerste week rustig gestart met 2 operaties op maandag . Twee
geplande patiënten voor een blaasfistel operatie kwamen niet opdagen. De
dames waren huiswaarts gekeerd om de nodige voorbereidingen te treffen
thuis. Een auto zie je hier heel zelden, maar enkele mensen hebben het geluk zich te kunnen verplaatsen per fiets of moto.

Ondertussen zijn er reeds 15 ingrepen uitgevoerd en verschillende
hysterografieën. De consultaties vinden plaats voor of na de ingrepen,
afhankelijk van het beschikbare steriele materiaal op de operatiezaal en/of
de beschikbare energie via de elektriciteit generator.

We konden reeds enkele vrouwen een betere toekomst geven door een fisteloperatie, een hysterectomie, een ovariële tumor operatie, een prolapscorrectie... Het personeel van het ziekenhuis is heel vriendelijk en behulpzaam. Er zijn enkele zeer gemotiveerde krachten die ongelooflijk hun best doen om alles zo goed mogelijk draaiende te houden. De werking wordt echter enorm gehinderd door het gebrek aan geld, degelijk en voldoende materiaal, opleiding, medicatie,en aan… water!

De armoede is hier schrijnend. De mensen zijn superslank, vele kinderen
hebben schurft, de meeste mensen hebben honger. Er ligt een jongen van 17
jaar met zware brandwonden onder een muskietennet te wachten op flamazine.
Zijn familie heeft onvoldoende geld om zijn behandeling te betalen ,dus
wordt de jongen enkel om de twee dagen verzorgd.

We hebben ook een Belgische vrouw ontmoet die hier reeds meer dan 40 jaar woont en werkt, uit idealisme en empathie naar het Kongolese volk toe. Je moet het maar doen om in zo een arme streek als Djuma te komen wonen en werken.

We stellen het hier goed, de samenwerking gaat vlot, de equipe zit op
dezelfde golflengte wat het werken, zoeken naar creatieve oplossingen en
relativeren betreft. We zitten wel alle vier onder vieze rode muggen- of
vlooienbeten.

Hartelijke groeten thuis vanuit het zwoele Djuma,

Katelijne , Geert, Joost, en Marcel