iedereen content hier... uitgezonderd de weergoden en de verpleegsters. Vandaag is er staking: de verpleegsters willen maar liefst 40% loonsverhoging. Onredelijk is mijn eerste gedacht maar als ik hoor dat een verpleegkundige hier 25 euro verdient, dan denk ik dat ik méér dan 40% zou vragen!

Gisteren en eergisteren was ik samen met Herwig en Ernest op het seminarie voor artsen voor Le Pays des grands lacs. We discussieerden over de beschikbaarheid van medicatie in de psychiatrische centra en over het probleem van het niet beschikbaar zijn van medicatie op het platte land. Patiënten komen naar onze dokters hier in Bujumbura en krijgen wat ze nodig hebben, maar eens ze weer naar hun huis gaan blijkt dat ze soms genoodzaakt zijn om hun therapie weer te stoppen omdat er gewoon geen medicamenten te verkrijgen zijn. We hopen om nu samen een strategie te kunnen uitwerken en om medewerking te krijgen van de overheid om toch een beetje tegemoet te kunnen komen aan dit probleem. Onze apotheker Ernest doet in elk geval zijn uiterste best!

Om van apothekers te spreken ;-) Mijn mannen hier willen allebei bloggen en ik moet hen helpen. Dat doe ik graag. Maar ze moeten zelf schrijven hé! Nu ze hier bij mij zijn, blijkt dat ze nog wat moeten nadenken... Jullie mogen dus in blijde verwachting zijn :-)

Volgende week donderdag is het opening van de nieuwe dienst voor addictologie. ( hmm, mochten jullie kunnen zien in welke staat de gebouwen nu vandaag nog zijn, dan zouden jullie net als ik in paniek schieten... Maar onze direkteur is nog steeds optimist en zegt dat alles goed komt) Ter voorbereiding moeten Herwig en ik opleiding geven rond de verslavingsproblematiek, psychotherapie en motivationeel werken. Toen we gisteren les gaven aan de dokters konden we de ontgoocheling zo van hun gezichten aflezen.

Dit deed ons wat ongemakkelijk voelen en toen we vroegen wat er aan de hand was, zegden ze ons dat ze verwacht hadden dat wij hen een mirakelmethode zouden leren om de verslaafden hier te helpen. Zij hadden van ons een soort toverstafje verwacht en waren zo ontgoocheld toen we hen vertelden dat wij hen dat niet konden geven. We vertelden dat het ook in België een moeilijke pathologie is en dat ook wij soms eens met onze handen in ons haar zitten... Toen ze vroegen wat wij als hulpverleners doen om onze moed niet te verliezen konden wij enkel de raad geven om ... op tijd en stond samen een goeie te gaan drinken :-) En dat is exact wat wij hier gisterenavond ook deden! 

Tot gauw,

Veronique