Op Bieke haar vliegkunsten is weinig aan te merken, behalve dan misschien dat ze de vlucht dubbel zo lang deden lijken.

Onze landing in Ndala zorgde in een mum van tijd voor bekijks, waarschijnlijk zelfs meer dan in Makiungu. Max, de Nederlandse dokter, stond al klaar om ons een warme ontvangst te geven. Hij had een prima schema geregeld, waarbij we tijdens het avondeten reeds met het ziekenhuispersoneel in Ndala een constructieve vergadering hadden.

De stroomgenerator werd stipt om 22u  uitgezet, waardoor vroeg naar bed gaan een vrij evidente optie was. De nacht had echter nog een verrassing in petto. Nooit gedacht dat ik in de Tanzaniaanse brousse voor het eerst in een waterbed zou slapen, hier achtergelaten door een Nederlands dokterskoppel. Ik kwam alvast het bed uitgesurft na een nacht vol golfsslag.

Ndala hospital bleek inspiratiebron te zijn voor een uitgebreid bezoek, en we hadden het geluk dat de commentaren van Max als achtergrondinformatie dienden. Het ziekenhuis had een aantal noden waarbij AZV een ondersteunende rol zou kunnen spelen. Waarvan akte.

Bye bye Ndala. Bye bye Max en wuivende kindjes. Op weg naar Arusha nog een tussenlanding in Endulen op de flanken van de beroemde Ngorongorokrater met zebra’s en koeien naast de landingsstrook en een indrukwekkend landschap. ‘We’ve got another emergency’ We pikken hier nog een patiënte op, een jongedame die dringend medische zorgen nodig heeft in Arusha.

Een uur later landen we op Arusha Airport, wat het eindpunt betekende van de laatste vlucht van Rebecca als piloot voor Flying Medical Services, een wapenfeit dat ze in de verf zette met een scheervlucht over de landingsbaan.

Welcome (back) to Arusha, the Geneva of East-Africa.