Op weg van het pittoreske en afgelegen en sterk door de Masaï bezochte ziekenhuis te Wasso ging de tocht verder naar Haydom. Wegens een onvoorziene medische urgentie was de piloot echter verplicht een extra aantal vluchten uit te voeren, waardoor er niet genoeg brandstof over bleek te zijn voor onze volgende oversteek. Het klinkt spectaculair, maar een goed berekende tussenstop gaf ons de mogelijkheid extra brandstof te tanken. Tot zover de noodlanding. Wat het plaatje echter extra mooi maakte was het feit dat deze tankbeurt in het midden van de uitgestrekte Serengetivlakte diende te gebeuren op een stofferige landingspiste met grazende (is deze term in dit geval van toepassing?) giraffes als statige getuigen. Na de vervlogen regens van maart en april lag de savanne er opnieuw droog bij, met hier en daar wat verdwaalde grazers en hun eters.

Als extra passagier stapte een fiere Masaï moeder op. Ze moest dringend een operatie ondergaan in het beter uitgeruste ziekenhuis van Haydom. Het was haar allereerste keer in een vliegtuig maar zelfs na een rijk gevuld leven in en op de Serengeti was ook zij nog met verstomming geslagen door de grootsheid van deze vruchtbare vlakte.

Een klein uur vliegen en een vlekkeloze landing later stonden we met beide benen in het door Noren gerunde districtshospitaal van Haydom. We kregen een uitgebreide rondleiding door de Human resources manager van het ziekenhuis en we werkten aan een interessante synthese met de directeur en zijn assistent. Na dit aangenaam en copnstructief bezoek bevonden we ons weer op de landingsbaan, aan het wachten op het éénmotorige vliegtuigje dat algauw over het rustige dorpje aan kwam scheren. De piloot was tijdens ons bezoek alweer heen-en-weer gevlogen voor een andere dringende medische interventie en kwam ons nu weer oppikken voor de vlucht naar Makiungu. Het is ons deze reis erg duidelijk geworden dat de piloten van FMS echt vliegende ambulanciers zijn.

In Makiungu komen duidelijk minder vliegende Bazungu. We moesten ons aan een strikt tijdsschema houden omdat er geen garantie was op een landingsstrook gevrijwaard van geiten en koeien. Achteraf bleken het vooral nieuwsgierige kinderen te zijn die voor een warm welkom zorgden. De Maltese zuster Maria die het ziekenhuis leidt, is levende reclame voor het Mediterraanse eiland Malta, dat naar verluidt van een niet te evenaren charme zou zijn. Misschien een tip voor Artsen Mét Vakantie

Met een imposante dosis enthousiasme gaf de bezige Maria ons een rondleiding door het ziekenhuis. We wisten achteraf niet goed waar AZV het meest van betekenis kon zijn in dit hospitaal, en na afscheid genomen te hebben van onze sympathieke gastvrouwen maakten we nog een laatste scheervlucht over dit brousseziekenhuis met haar hobbelige landingsbaan en enthousiast wuivende toeschouwers. Ditmaal richting Ndala, in de streek van het legendarische Tabora.

Wordt vervolgd...