Eindelijk heb ik de kans om een blog van de missie on line te zetten. Maar na mijn thuiskomst heb ik dadelijk elke nacht gewerkt en moest ik de missie weer even verwerken. Zoals jullie weten is er in Kimbondo maar af en toe electriciteit, laat staan snel internet.

Donderdag 27 mei zijn Dr Fernand en ik vertrokken voor onze pediatrische missie te Kimbondo. Ik was zeer blij dat ik terug mocht gaan en ik hoopte dat ik de meeste kinderen, verplegenden en artsen terug zou zien. We vertrokken een uur te laat en boven de luchthaven te Angola hebben we een uur moeten rondcirkelen want mochten niet landen! We zaten net in een kermismolen. Ik begon gedurende al die uren Fernand zijn hoofd gek te praten over de pediatrie Kimbondo en hij keek er dus zeer nieuwsgierig naar uit! Mijn valiezen wogen 65 kg want ik had al mijn collega’s aangemoedigd om hun kledij en zeker slips mee te geven en dank aan allen : de kinderen waren dolblij en ik ben met amper 2 kg terug gekomen!

Het deed me deugd om de vriendelijke gezichten van Pater Hugo en chauffeur Lema te zien in de luchthaven Ndjili en na de gekende hectische maar o zo overweldigende tocht door Kinshasa bereikten we Kimbondo. Vrijdagmorgen zijn Fernand en ik iedereen gaan begroeten en alle verpleegkundigen en artsen van onze vorige missie waren nog aanwezig. Wat was ik blij om de kinderen zoals Moise, Dieu Merci en kleine Moise terug te zien. Sommige verpleegkundigen waren van paviljoen veranderd zoals Adolphine en Joséphine en de meesten hadden hun kapsel gewijzigd zodat ik 2 maal moest kijken om Astrid en Therese te herkennen wat ze grappig vonden. Dr. Justin is getrouwd en Dr Papy is voor de 2e keer vader geworden (een dochter!) tijdens onze missie. Na de bevalling kwam hij zijn wachtdienst doen! De laatste maanden waren heel veel pasgeborenen achtergelaten aan de poort en zijn er veel te weinig bedden voor alle baby’s en kinderen...De meesten liggen met 2 in een bed en er is te weinig personeel om zoveel kleine kinderen optimaal te verzorgen.

Pater Hugo had intussen niet stil gezeten en had onze tips van vorige missie opgevolgd: er stond een omheining rond de verbrandingsoven zodat de kinderen niet meer op zoek naar eten gaan tussen het afval. In alle paviljoenen zag ik dat ze verder de naalden weggooien in een naaldcontainer of beter in een leeg melkblik. De geur op neonatale afdeling was ook verbeterd na onze richtlijn om regelmatig de grond te dweilen en de kinderen op de pot te zetten. De eettafels waren terug in de weeshuizen en in de klassen staan mooie schoolbanken. Onze vorige missie had dus vruchten afgeworpen.

Maar de electricteitstoevoer is nog steeds een zwak punt en dagelijks zaten we rond 18 u – 20 u in de donker tot de volgende ochtend. Dus Pater Hugo, Fernand en ik genoten van onze avondmaaltijd bij het licht van enkele kaarsen. Nu is eten met kaarsen best romantisch maar intussen moesten de verpleegsters en artsen infusen plaatsen en kinderen verzorgen met het zwakke licht van een petroleumlamp! Dat is echt onbegonnen werk en wij hopen zo dat het electriciteitsprobleem snel wordt verholpen.