Ja, onze vervolgblog heeft lang op zich laten wachten: te veel werk zeker?

Onze  18 hospitalisatiebedden liggen in elk geval vol, ondanks de supersnelle turnover, tenminste wat de niet-urologische ingrepen betreft ( goiters, hysterectomieën, speekselkliertumoren, buikwandbreuken enzo)

De 8 blaasfistelpatiëntes bezetten een hele zaal, idem voor de prostaatmannen: hier is wat langer toezicht aan de orde. Gelukkig is er Mariane, onze post-op verpleegkundige die alles nauwgezet in het oog houdt, terwijl ze de kennis van het lokale personeel bijschaaft, en de alomtegenwoordige schattige baby’s knuffelt.

Inmiddels is de 44ste patiënt aan de beurt

Een sfeerbeeld

Een schildklieroperatie. Zeer aandachtige assistenten en een paar toeschouwers: de all-male crew ( onze Samira en een lokale stagiaire niet te na gesproken) van het CMA, infirmiers-anesthesisten en dito chirurgen aan beide zijden van het anesthesiescherm, de enen luisterend naar de erudiete explicaties van Thierry, de anderen gebiologeerd door de wonderlijke anatomie van het halsgebied naarmate de dissectie afdaalt tussen pulserende bloedvaten, delicate zenuwen en geheimzinnige kliertjes.

Zo’n ingreep vraagt natuurlijk wat tijd, waardoor de aandacht wel eens durft verslappen; stilaan ontspint zich dan een geanimeerde conversatie over de meest uiteenlopende onderwerpen: geld, sex en snelle auto’s doen het in zulk gezelschap uiteraard goed, (hoewel we het hier nog vooral van bromfietsen moeten hebben). Dat de decibels hierbij steeds hogere toppen scheren zal u niet verwonderen. Voeg daarbij het gedreun van een overjaarse airco , een occasionele gsm-oproep met een of andere swingende tune, en dan nog in de achtergrond Maria Callas ( wij houden wel van wat iTunesmuziek uit onze laptop tijdens het werk) die met veel vocaal gusto Scarpia de doodsteek geeft: voorwaar een geestverruimende ervaring.

Die verruimde geest komt trouwens goed van pas om de verhalen te vatten die later op de avond, na het werk, hier en daar opborrelen: wist u dat er in Burkina Faso kabouters rondlopen die eigenaardig genoeg helemaal beantwoorden aan de beschrijvingen (en de niet altijd zo geslaagde afbeeldingen in sommige voortuintjes) die wij er ‘bij ons’ van kennen? Een metertje hoog, lange witte baard, je ziet ze en voor je het weet zijn ze weer verdwenen...Nog niet zo lang geleden werd in Houndé een gekwetste man naar het CMA gebracht: hij was van schrik van zijn bromfiets gevallen toen hij bij valavond langs het katoenfabriek reed en zo’n manneke over de weg zag lopen... Ook onze chauffeur Alfa zal u met klem bevestigen dat hij er eentje gezien heeft ergens tussen Orodara en Banfora.

Over weersomstandigheden, de stand van de maan of andere duistere invloeden helaas geen informatie.

Maar het strafste verhaal komt van Mme Diabaté: in haar geboortedorp (wij verklappen u de juiste locatie om begrijpelijke redenen niet) is er een poel met heilige krokodillen (er zijn er meerdere in BF: zie onze vorige blog), ééntje daarvan is wit, ‘un caïman blanc’, en die beschikt over speciale gaven. Hij komt dan uit het water tot in grootmoeders huis, slaapt daar op de mat ‘jusqu’à ce qu’on a compris son message’.... als hij kwam vertellen wanneer er een belgische regering zou zijn ligt hij daar waarschijnlijk nog - of toch niet?

groeten uit orodara

stephan, samira, mariane, thierry