Dinsdag, dag 11: Na de gebruikelijke Nescafé start er een nieuwe dag. Opnieuw vier patiënten met een goiter wachten geduldig hun beurt af. Ik probeer me in te beelden  wat er door het hoofd van die jonge vrouw gaat, terwijl ze naar de operatietafel al 'wandelend'(!) wordt begeleid, volledig ontdaan van elk kledingstuk, met enkel een groen laken om zich heen geslagen: ze verstaat geen Frans, enkel het lokale Diula; ze beseft vermoedelijk wel dat ze zo meteen moet gaan liggen, en onder het mes moet van een blanke vreemdeling. Ik zie waterlanders in haar ogen en ben geroerd. Ik vraag mijn 'studenten' om haar gerust te stellen. Ze lachen er telkens weer om.

Elf uur en vier operaties later staan we aan het bed van onze laatste patiënt. Helemaal gerust zijn we er niet in, en bedrukt en bezorgd rjden we huiswaarts. Een uur later brengt Aboubakar ons het verlossende telefoontje: ze is goed wakker, comfortabel en praat met haar zoon. "Il n'y a pas de problèmes.", zegt hij. Dat zinnetje heb ik hier al honderden keren gehoord, maar nooit was ik zo opgelucht. We hebben dan ook passend een fles Bordeaux gekraakt en genoten van de aangename koelte die de avond bracht na alweer een tropisch hete dag. Slaap ze en tot morgen!