Beste vrienden,

voor mij de 7de keer, voor Tom de 9de keer in het CHUK in Kigali, maar dit is ondanks zoveel missies, voor mij de meest positieve van allemaal. Vorige keer in oktober vonden we de nieuwe spoed in het CHUK een megalomaan project met onvoldoende mensen, organisatie en middelen... Maar er is meer dan hoop. De dienst Neurchirurgie is ondergebracht in de spoed en Dr Muneza doet goede dingen, ik herinner me de eerste keren : veel neurotraumata, geen CT scan in gans Rwanda en geen neurochirurg. Meer artsen bekommeren zich om de patienten.

De wachttijden van de patienten voor de heren chirurgen is veel verkort, beter naar onze zin want patienten krijgen betere zorgen, wel nog onvoldoende snel naar onze inzichten. Hier zeggen ze, Dries, kom uit het vliegtuig, je bent in Africa. Een kind met een acuut abdomen zien we graag zo vlug mogelijk behandeld. 

Onze bijdrage op de spoed bestond een groot stuk uit toedienen van verdovingsmiddelen voor mensen, volwassenen en kinderen,  met verplaatste fracturen, om deze zonder pijn te reduceren en in te gipsen.

Veel hoop, waarom ? Enkele jonge anesthesisten kregen in Belgie en Frankrijk een extra opleiding gedurende enkele jaren en deze mensen zijn de spil in de acute diensten, ze willen in Rwanda verder werken om zo voor hun eigen mensen het verschil te maken. 

Delen van kennis : is dit zo belangrijk ? Absoluut. Waarom ? Een voorbeeld. Bij het bespreken van enkele casussen delen we met elkaar enkele belangrijke sites oa Up to date, een site wat letterlijk een update geeft van de geneeskunde door vele experten. Dank zij ons paswoord, krijgen ze zicht op dezelfde info als ons. Zo kreeg een tetanos patient in het CHUK dezelfde zorgen en medicatie als overal in de westerse wereld. Niet dank zij onze medicamenten maar door gedeelde kennis, kunnen ze zelf optimale zorg geven. Dit doet hen maar ook ons bijzonder veel plezier.

Zo ook dit jaar,  was er meer dan ooit, een groot enthousiasme en aanwezigheid op onze lessen. Dit dank zij de stuwende kracht en organisatie van Dr Jean Bosco, voor ons, het grote lichtpunt van deze missie. Er is tijdens deze lessen steeds een aangename en opbouwende discussie tussen de Europese en Africaanse aanpak van urgentiegeneeskunde.

Conclusie : een hoopvolle en positieve missie