Vrijdag

Vroeg uit de veren, om 07h15 vertrokken al naar de CHUK. Dankzij mijn vroege komst mocht ik deelnemen aan het wekelijkse multidisciplinair overleg tussen de verschillende chirurgische diensten.

Volgende week komt er blijkbaar een inspectie dienst voor acreditering over de vloer en de hoofdverpleegkundige had nog een ganse lijst truukjes om punten te winnen. Iedereen word ingeschakeld voor de grote kuis en moet het één of andere in orde brengen… Buiten de enthousiaste hoofdverpleegkundige, leken de collega’s eerder in te slapen, onderling te kletsen, smsjes te sturen. Het gaf me een bekend briefing gevoel. Ne de uitgelopen briefing vloog iedereen op de brandwonde patiënten. Na de overdreven maatregelen van woensdag, kozen ze er vandaag voor om geen maskers en mutsen te dragen. Vijf wonden/patiënten werden naast elkaar simultaan verpleegd ondertussen begonnen ze ook met het verhuis van kasten met het oog op de inspectie.

Al snel was de brandwondenzaal een vieze boel, waar alles en iedereen door elkaar liepen. Gelukkig mocht ik met een zeer geïnteresseerde en gemotiveerde verpleegkundige meelopen. We verpleegde drie brandwondenpatiënten waaronder de zwaar verbrande vrouw die ik eergisteren ontdekte. In het verpleegbureau werd ik uitgevraagd door de hoofdverpleger en een paar verpleegkundigen over mijn ervaring tot nu toe in Rwanda met de ondertoon dat zij beter waren dan Kibagabaga. Ik wees hun erop dat ik ontgoocheld was in hun handelen, natuurlijk volgde er een discussie over het niet beschikbaar zijn van middelen. Conclusie van de discussie er zijn inderdaad veel dingen niet maar er is ook een grote kennis te kort. Op hun vraag ga ik tegen het eind van mijn missie terug naar de CHUK om les te geven over brandwondenzorg op zijn Rwandees. Benieuwd wat dat zal geven….

Zaterdag

Ze blijven me verwonderen in Kibagabaga, deze morgen bij mijn aankomst hadden alle patiënten een pijnstiller gekregen en stonden ze klaar met het materiaal om aan de brandwondenzorg te beginnen. Twee verpleegkundigen werkten samen en deden elk een patiënt. Ik liep van de ene naar de andere. Buiten een paar tips en hulp bij speciale verbanden (hand verband en eerste uitpak greffe) moest ik zeer weinig bijsturen. Het was plezierig werken. De jonge zwaar verbrande man stelt het goed en ik hoop dat ik snel een chirurg zal kunnen overtuigen hem te greffen. De operatie van de patiënte die er al maanden ligt is geannuleerd, haar algemene toestand staat het niet toe…

Omdat we vroeg gedaan hadden met werken heb ik de kasten uitgekuist. Beetje bij beetje verzamelde ik een hoop onbruikbaar of ongebruikt speciaal materiaal. Ik ben er nu nog meer van overtuigd dat we meer verbetering in de kwaliteit van zorgen gaan bekomen door algemene principes aan te leren, dan ze bergen high-tech verbanden te geven. In ieder geval de grote kuis is gehouden en er is plaat gemaakt voor meer bruikbare dingen…