Het kan keren...

Ik merk dat mijn vorige blog niet is doorgekomen, ach...Vrijdag was het even crisis bij het opstarten van het operatieprogramma: een huiselijk tafereel zorgde voor een oververhitte anesthesist die na enkele opmerkingen mijnentwege het operatiekwartier verliet..., Afrikaanse  flexibliteit zorgde binnen het halfuur dat een anesthesiste die net bevallen is en op zaal werkt wegens haar borstvoeding, het werk voortzette. Een crisisberaad van enkele uren zorgde voor een oplossing op verschillende vlakken.

Het weer is ook zeer wisselvallig, regelmatig flink opzetten van wind met regen tot stormachtig, na enkele uren soms lange opklaringen met flink opwarmen door een hevige zon. De elektrische pannes zijn ook niet meer te tellen, kan gezellig zijn om een boek te lezen bij kaarslicht, maar een abces draineren bij klein kindje is minder aangenaam. De hydro-elektriciteit was nochtans als zeer betrouwbaar ervaren de laatste jaren, maar recent zijn er dagelijks problemen.

Het leven lacht je hier niet altijd toe: een pasgeborene die we met verschillenden hebben besproken is gestorven, deze middag hebben we, vlak voor het uitgebreide middagmaal bij de zusters, nog een meisje van 14 jaar onderzocht met een buikprobleem dat miins inziens moet geopereerd worden in urgentie, maar door de jaren ervaring verkiest de dokter om niet te operen wegens te slechte prognose, volgens mij gaat ook dit slecht aflopen...

Gisterenmorgen als ontspanning een fietstochtje gemaakt naar een lokale markt: wat een folklore, die kleuren, dat leven, onvergetelijk!  Op de terugweg gestopt bij het rehabilitatie centrum van broeder Tommy die zelf een aangeboren zenuwafwijking heeft, wat een respekt en koude rillingen krijg je bij de aanblik van 70 kleine kindjes die allemaal een zware mentale stoornis hebben en sommigen een fysieke, waw wat een levenswerk heeft die man opgebouwd als Ier in een godvergeten dorpje in Afrika!