Moyo, malu kayi ? - Dag, hoe gaat met je?

Eindelijk is het ons gelukt om internetverbinding te hebben ….We, dat zijn Didier (orthopedist), Kristin (kinesiste), Luc (gipsmeester), Chris (fotograaf) en ikzelf Carine (verpleegkundige). Onze missie vindt plaats zowel in Kananga als in Tsjikasi. Ondanks de niet altijd makkelijke situaties zijn we blij hier te zijn, en te helpen waar we kunnen.

Op 4 juni zijn Chris, Didier en ik vertrokken naar Kinshasa. Op
zaterdagavond daar gezellig verbroederd op het terras van "Les petits
Europiens", heel toepasselijk, om daarna een minder aangename ervaring
te hebben. Voor we het beseften werden we benaderd door 3 "petits
voleurs", geen aangename ervaring, maar dat kan ook in België geburen. Op zondag zijn Didier en ik naar Kananga doorgevlogen, Chris is ons op
donderdag komen vervoegen. Chris is hier op zijn eigen initiatief. Hij
wou zo graag eens een medisch team in Afrika aan het werk zien dat hij
zelf een ticket kocht en zich bij ons heeft aangesloten. Zijn foto's
zullen achteraf zeker te bewonderen zijn op de AZV site!

In Kananga is het Centre des Handicapés (Jukayi) onze thuisbasis. Dit
centrum heeft net een operatiekwartier geopend en de bedoeling is dat
onze orthopedist hier corrigerende ingrepen uitvoert (klompvoetjes,
malformaties na polio, fracturen die nooit behandeld zijn enz…). Postoperatief kan de behandeling dan verder opgevolgd worden door Luc en Kristin.

De patiënten (voornamelijk kinderen ) verblijven hier met de naaste familie. Het is dan ook de familie die voor de verzorging, de maaltijden enz. zorgt. Het personeel bestaat uit 1 chirurg, 3 verpleegkundigen en 1 kinesist. Het nieuwe operatiekwartier is degelijk, proper. Er is zelfs een aparte ‘ vuile ‘ en ‘ propere ‘ zone. Met het materiaal dat vanuit AZV opgestuurd werd, zou het ons moeten lukken om heel wat ingrepen hier uit te voeren.

Anderzijds werken we ook in het ziekenhuis  van Tsjikasi (zo’n 15 km verwijderd van Kananga). In dit ziekenhuis werken we als het om meer ingewikkelde ingrepen gaat (hier heeft men meer materiaal), er is 24U/24u een anaesthesist, en er is post operatieve opvolging. Doch dit alles lijkt op papier makkelijk, maar de realiteit is anders…! Het is zo dat de kinderen de avond voor de ingreep vanuit Kananga vervoerd worden naar Tsikazi. Dit gebeurt niet met een comfortabele wagen, maar dat het gaat om jeeps met een open laadbak. Als je dan nog eens weet dat die 15 km een klein uurtje Parijs Dakar evenaren!

De kinderen worden dag 1 postoperatief opnieuw meegenomen naar Kananga. Dat dit pijnlijk is, en dat enkel een suppo Perdolan als pijnstiller gegeven wordt…hier in België zou men een proces aan zijn been hebben. In Congo is men al blij dat men de mogelijkheid had om de ingreep te laten uitvoeren….Wij logeren in het Guest House in Tsjikasi (vlak naast het ziekenhuis en un petit village). Bijna dagelijks hebben we dus gratis een rit Paris Dakar gratis, het levert heel wat blauwe plekken op gezien de heel slechte staat van de wegen. Onze dagelijkse Paris Dakar loopt door een
militair domein. Ik heb nog nooit zoveel militairen en "geweren" in mijn
buurt gezien. Veilig voel ik me er niet echt bij...het zou anders
moeten zijn.

Dit is dus een kleine situatieschets van onze opdracht en onze thuishavens.
De eerste werkdagen bestonden vooral uit consultaties (tientallen mensen die elke dag uren zaten te wachten, en die heel wat uren gestapt hadden om Kananga te bereiken), en kleinere ingrepen. Het materiaal van AZV was nog niet ter plaatse (zat vast in Kinshasa en er moest door onze collega’s hier heel wat geld neergeteld worden om het op de vlucht naar Kananga te krijgen), dus we behielpen ons met wat we ter beschikking hadden.

Er is hier hopen werk, Didier doet uren consultaties en voert succesvolle ingrepen uit. Dit is terug naar de tijd van toen: electrische boren bestaan niet dus alles gebeurt met de handboor, peroperatief scopie bestaat niet, het is op het zicht en de tast, geen giglizaag…..maar onze Didier doet het schitterend. En wat hem siert, in elke omstandigheid hoe moeilijk ook, hij blijft rustig.

Vele kinderen en volwassenen hebben nog nooit een blanke gezien en zijn ofwel bang van ons, of beginnen te lachen. De kleine Alphonse zal ik nooit vergeten. Toen ik met hem op zijn bedje zat en al spelend zijn neus vast nam, was hij zo verwonderd: zijn vriendjes hadden hem verteld dat blanken niet konden zien bij daglicht, enkel ’s nachts. Zijn volgende vraag was of ik mijn vliegtuig in de tuin had staan? Hij zag het niet staan, en dacht dan dat ik te voet was gekomen. Maar toen zijn mama vertelde dat het vliegtuig op de luchthaven was, wou hij het het graag hebben om mij te kunnen volgen naar Europa. Prachtig, zo’n kinderverhalen…

En zo zijn er nog vele verhalen …zoals de keer op de luchthaven dat de militair me vroeg: avez vous du café  pour moi? En ik heel naïef antwoordde: neen, maar misschien is hier ergens een cafetaria waar je een koffie kan kopen? AIAI, ondertussen weet ik dat vragen naar een koffie of water of  ‘ un ballon ‘ betekent dat ze geld vragen.

Vandaag zit er weer een werkdag op in Tsikazi: 4 kinderen geopereerd (in totaal 6 benen). Het doet zo’n deugd om na de ingreep de scheve beentjes opnieuw recht te zien, die glunderende ogen van de mama’s en de papa’s en het kind, daar doe je het voor. Ik vermoed dat we op het einde een 30-35tal ingrepen hebben gedaan en dat telkens maal 2! (Gezien het vrij dikwijls om 2 voetjes of beentjes gaat, dat telt dus..).

En dus nu bij een prachtige avondzon met een Skol op ons terrasje, midden in de brousse. Het doet goed om na een intense werkdag even de batterijen op te laden. We zijn een goed team dat elkaar zeer goed aanvoelt. Ook hier tussen ons worden vriendschappen voor het leven gekweekt.

Ik denk even terug aan wat Bea, verpleegkundige uit Jukayi andaag zei "Dat AZV missies een noodzaak zijn, ja dat blijven we beamen."

We leiden de plaatselijke arts, verpleegkundigen en kinesist op, en
hopen dat na ons vertrek de zorg hier weer een iets hoger niveau heeft
bereikt. Het is ook voor elk van ons een persoonlijke ontdekkingsreis en eenmaal dat deze Afrikaanse microbe je te pakken heeft, is het moeilijk om ze los te laten.

Veel groetjes van Didier, Luc, Kristin, Chris en mezelf.