Woensdag, dag 12: We zijn vroeger klaar dan verwacht en bellen onze chauffeur dat we naar huis zullen wandelen. Orodara is eigenlijk één lange brede straat, geflankeerd met een kilometerslange 'Vlaamse kermis': een ketting van zelfgemaakte tafels, afdakjes en kraampjes, gevuld met appelsienen, bananen, noten, gedroogde mango's(!), glazen flessen brandstof(!), telefoonkaarten,..

Mannen liggen op banken, in hangmatten of sleutelen wat aan hun (brom)fiets. Het zijn alleen de vrouwen hier die werken, dat hadden we al vanaf dag één gezien. Overal staan er potjes op een vuurtje, en bakken ze fijngesneden schijfjes van een soort bieteknol in een kokende vetmassa. Of grote stukken ondefinieerbaar vlees op een bakplaat, of maïskolven,... "Heey les blancs!", roepen enkele schoonheden, gehuld in de meest kleurrijke stoffen. We kunnen niet weerstaan aan hun mooie glimlach, en kopen een zakje cashew noten van hen. De geuren en kleuren zijn overweldigend en een waar genot voor onze zintuigen. Heel Orodara leeft buiten. Heel Afrika denk ik.

Dit gaan we missen, zoveel is zeker. Bonne nuit!