Dag allemaal,

We arriveerden vandaag in Katana. Dat zegt jullie misschien niet veel… het is een dik uur rijden van Bukavu, in the middle of nowhere…
Het is hier gewoonweg prachtig, zo'n magnifieke natuur aan de oevers van het Kivumeer. Je zou zowaar vergeten dat de oorlog hier nog altijd omnipresent is…

De pater vertelde ons net dat veel mensen arm zijn en geen eten kunnen betalen of zich laten verzorgen omdat ze moesten vluchten of bang zijn voor aanvallen.
Vorige week hadden we een redelijk zware week.  Er waren veel VP en dokters komen opdagen. De organiatie was ook niet helemaal OK… Dat maakte het niet altijd makkelijk. We moesten vaak article  15 inroepen. Nog goed dat we met twee zijn….

Hilde, herinner je je nog de naam van die meneer die in de BDOM werkte en die diabetes had? We zijn hem gaan opzoeken. Hij was gestopt met zijn behandeling en had net een week behandeling bij de guerisseur achter de rug. Deze spoot hem dagelijks een olie-achtig produkt in nadat hij zijn ogen dicht deed. Hij verloor dan zelfs zijn bewustzijn zei hij. De kinderen hadden 500 dollar bij elkaar gescharreld om die charlatan te kunnen betalen. Hij was genezen verklaard...De patient heeft de week van zijn leven achter de rug. We hebben hem mee naar de formatie genomen. Dat was een levende didactische les. De VP controleerden zijn glycemie : 574 mg/dl. Hij was in een deplorabele toestand. De laborant  Joseph bepaalde zijn acetonurie (+) en glycosurie (+++): Kan je je een betere les voorstellen… Iedereen heeft er iets van meegedragen. Raymond is met akkoord van de patiënt begonnen met een behandeling. Die man had geluk met alle dagen zo’n priveconsultatie. En de kinderen werden ook ingeschakeld.

Hilde, papa Ciza wilde jou heel erg bedanken.

Gisteren consulteerden we in een centre de sante. Dat was werkelijk een overrompeling. Ons frappeerde vooral een jong meisje van 23 jaar dat al 4 maanden gestopt was met haar insuline. Na een tijdje kwam de aap uit de mouw. Ze was al zo lang zwanger, verkracht door haar leraar. Hij zit nu wel in de  gevangenis.
En dan die mama met haar charcotvoeten. De etter liep werkelijk uit de tenen…de geur was zo misselijkmakend dat er geen naam voor is.

Maar vandaag zitten we hier dus met een pintje aan de oevers van een idyllisch meer…
Hopelijk is het koude weer wat draaglijk. Wij missen Belgie in elk geval niet.
Buiten jullie natuurlijk.
Morgen gaan we er terug tegen aan.

Veel warme groetjes, we puffen nog wat na…

Leen en Raymond