Beste allemaal,

Dit is de laatste mail vanuit Congo.

Overmorgen nemen we hier een klein vliegtuigje naar Entebbe en van daaruit naar Brussel.

Deze week heb ik intensief gewerkt met twee VP (verpleegsters) en educaties gedaan met hen in het hospitaal... Ik heb wat vakantie nodig .....
De twee VP en ik hebben deze voormiddag de kennis in de verpleegstersschool wat gaan opvijzelen. Dat was nogal een belevenis.... En die jonge gasten zijn allemaal super beleefd. Die staan recht om een vraag te stellen en buigen constant.

Onze laborante Hilde heeft mij dikwijls laten mee 'genieten' van al die beestjes die ze ziet onder de microscoop...
Al ooit gehoord van Loaloa? Ik heb het beestje gezien. Het is een worm van ongeveer 20 cm die onder de huid wandelt en het geeft felle jeuk. Op een gegeven moment kan je de worm het oog zien 'oversteken'. De VP houden er dan een naald of stokje tegen en de worm kronkelt zich dan rond de naald. Ik geloof dat ik nog liever diabetes zou hebben dan al die wormen in mijn lichaam.

Hier zie je de ongelooflijkste dingen. Deze morgen klampte een mama mij vast om eens naar haar dochter te gaan kijken. Ik geloofde mijn ogen niet. Een tumor van wel 2 kg dik hing aan haar been. Dat mens is ten dode opgeschreven.

En meter van Jezus-Eik, je geld is ontzettend goed gespendeerd. Ik gaf het aan de zuster van het weeshuis.
Zuster Josée had mij gevraagd om eens te komen kijken. Daar liggen 30 kleine zwarte boelekes, sommige in kartonnen dozen... Ze probeert met het weinige dat ze heeft het hoofd boven water te houden.
Als de mama sterft (en dat gebeurt hier vaak na een bevalling) wil de papa en de familie het kindje niet hebben. Ook de babytjes van de verkrachtte meisjes worden hier opgevangen. Ik had nog één knuffeltje over en dat heb ik gegeven aan een meisje van een jaar of vier.

Het zal weer wennen zijn thuis. Maar alle vier hebben we een tevreden, maar ook een heimweegevoel... Er is hier nog heel veel te doen.


Tot volgende week!
Marleen en co