Marick, 37 j, was gisteren onze laatste patient, een automechanieker die een ontplofte en brandende benzinetank over zijn lichaam heeft gekregen eergisteren. We zien hem al twee dagen op de mannen afdeling zitten want hij kan niet liggen: enkel zijn hoofd en een groot deel van zijn benen zijn gevrijwaard van diepe tot zeer diepe brandwonden. Zijn afgebladerde rug, de handen drie keer zo dik, de benen vol blaren en delen huid weggebrand op zijn borst en buik, verschrikkelijk. Een 'brok' ellende.

Na een uitgebreide verzorging onder een zeer moeilijke anesthesie besluiten we dat deze patiënt niet in dit ziekenhuis thuishoort. Lucien polst bij de broer of er voldoende middelen zijn om hem te laten verzorgen in het grote 'universitaire' ziekenhuis 60 km verderop in Moshi. ''We zullen koeien verkopen en geld in de familie ophalen om hem een kans voor overleving  te geven''. Transport 180.000 sh = 70 eur, de kosten voor de verdere verzorging zullen immens en lang zijn. De familie engageert zich voor een bankroet en ook voor een volgende generatie. 

De verpleging suggereert dat een dergelijke patient beter het hospitaal niet bereikt...Met gemengde gevoelens zien we hem 1.5 h later, terug wakker!! met de familie vertrekken. Een glunderende chauffeur zit aan het stuur van de ambulance voor een rit van 60 km, een zeldzame ziekenwagen besturen in Afrika is een exclusieve en eervolle gebeurtenis...