Acht uur op de vlieger zitten dus ook even tijd om iets voor de blog te schrijven. Wat het meest grappige situaties oplevert in Afrika zijn de cultuurverschillen en de communicatiestoornissen. Op deze reis begon het al goed: toen Bart informeerde wanneer de lunch geserveerd werd, vroeg de Hollandse stewardess: “What did you want to know?!” Een voorbode van een gezellige spraakverwarrende reis…? 

Ik moet bekennen dat het zwaarste van deze reizen voor mij is dat je ze zonder je geliefden moet maken. Het zwaarste is niet de uren vliegen en wachten in luchthavens en busstations, niet het uren zitten schokken in een jeep, niet de diarree of de vuile lakens. Het moeilijkste is het getuige zijn van armoede en lijden zonder je favoriete schouder om op uit te huilen en de onvergetelijke ervaringen die je meemaakt zonder de mensen van wie je houdt.

Ook al doet AZV veel om het lijden van veel mensen te verlichten, je ziet vaak zo veel andere problemen en wantoestanden waar je machteloos tegenover staat. Zoals hier in Makiungu waar ze wel fondsen krijgen voor de medicatie van Aids-patiënten maar geen geld om ze te voeden… Dus de patiënt wordt beter en krijgt weer eetlust maar heeft niets om te eten.

Gelukkig kan ik dankzij deze blog mijn ervaringen met véél mensen delen dat maakt de reis dan ook weer wat aangenamer. Ik ben blij dat ik nog even met jullie gesproken heb en dat ik weer met een wat lichter hart mijn volgende bezoek kan plannen.

En wat ik nog even tegen mijn jongens wil zegen: alles wat ik meemaak samen met jullie is 1000 x mooier! Ik denk nog steeds aan het kikkervisje dat we samen hebben gevangen en dat op één dag een mini kikkertje is geworden dat perfect is in zijn eenvoud.

Volgende keer op Bieke en Bart in Tanzania (waarschijnlijk maandag 16/06): Flying with FMS!

Tot maandag