'Dus schatje, jij gaat morgenávond jouw valies maken?!' vroeg Roeland me gisteren. Hij is al voor mij aan het panikeren want ik maak áltijd mijn valies pas de avond voor vertrek. En daar is niks mis mee want zoals mijn moeder zegt: 'Als je maar je ticket en je paspoort hebt, de rest kan je allemaal kopen." Nu is dat in de Noordelijke rurale ziekenhuisjes van Tanzania wel wat minder waar dan in Casa Blanca. Dus het wordt toch weer lekker ouderwets crossen om alles in orde te krijgen.

Het is geen Casa Blanca, het Noorden van Tanzania: je hebt er amper electriciteit, geen stromend water en dus ook geen supermarkt. Het is een regio van God en Pier verlaten waar mensen eerder interesse hebben in de gezondheid van beesten dan in die van de Masaï. De luxehotels in de parken staan in schril contrast met de armoede in de ziekenhuisjes: daar is het een kwestie van improviseren om toch nog enigszinds tegemoet te komen aan de basisnormen van hygiëne. De bevolking waar de ziekenhuizen voor instaat, is arm. De Masaï zijn een boerenvolk dat vaak betaalt in koeien en schapen. Dat maakt dat vele van de kleine gezondheidscentra moeten krabben om rond te komen. Maar mooi om te zien zijn de Masaï wel, trots en met een blik die door het leven is getekend ook al zijn deze meisjes maar 17 jaar.

In deze kleine dorpjes heb je dus ook geen cybercafé. Ik blog vandaag dus maar even gauw want de eerste 4 dagen zitten Bart en ik op het kleine Cesna vliegtuigje van FMS (Flying Medical Service) om samen met de piloten van deze kleine Amerikaanse organisatie de afgelegen ziekenhuizen te bezoeken die rond Arusha liggen. Het is wel een heel speciale manier van werken. Eerst circelt de piloot over het ziekenhuis om onze komst aan te kondigen (foto 1: rechts in de hoek zie je het ziekenhuis van Haydom), dan zegt hij lachend 'Here is the aiport.' (foto 2: zoek de strook waar het gras wat korter is dan elders) en na een hobbelige landing staat er een heus welkomscomité op ons te wachten (foto 3: zowat alle inwonders van het dorp van Makiungu). Iedereen is blij om je te zien want ze zien hier maar af en toe een nieuw gezicht. Na een hartelijk bezoek van het centrum en overleg met de verantwoordelijken is er tijd voor de onvermijdelijke afscheidsfoto (foto 4: let op de man met kalasjnikov die de geiten doodschiet die van de startbaan durven grazen en die ons vliegtuigje 's nachts bewaakt).

Ik beloof in ieder geval plechtig dat ik na het weekend alle cowboy- en aangrijpende verhalen met jullie zal delen. Ik ga me in daar in ieder geval solidair voelen met thuis want onze netwerkkabel is kapot dus ik hoop maar dat mijn jongens een mogelijkheid vinden om te bloggen...

Tot maandag en een prettig weekend voor jullie allemaal,

Bieke