Dinsdag

G-Day, vandaag eindelijk de afspraak waarop we zolang wachten met le ministaire de sante maar ‘s morgens toch nog even naar het ziekenhuis van Kibagabaga gaan. Welk beest ze daar deze ochtend gestoken heeft weet ik niet, maar een jonge dokter had plots beslist te toeren in de zaal van de geïnfecteerde patiënten en wou alle verbanden openen, inclusief onze grefjes. De verpleegkundigen waren heel snel over hun toeren en begonnen alles door elkaar te doen en vergaten al de dingen die ze anders zo goed deden. Het heeft even geduurd voordat alles terug op zijn pootjes viel.

Ik werd ook even naar de consultatie geroepen, een brandwondenpatiëntje dat vroeger gehospitaliseerd was, is naar de consultatie gekomen, zijn armpje is nog altijd niet dicht. Ik laat de verpleegkundigen haar werk doen maar merk op dat zijn de principes voor de brandwondenzorg niet kent. We hebben ons namelijk enkel bezig gehouden met de verpleegkundigen van de hospitalisatie maar eigenlijk zouden we ook de verpleegkundigen van de spoeddienst en ambulante zorg moeten betrekken in het project.

Onze zondagskleren aangedaan en richting een restaurantje waar we met één van de afgevaardigde van le ministaire de sante afgesproken hadden. Het onderhoud verliep in een aangename sfeer en ons project werd positief onthaald. Ook kwamen we heel wat te weten over de hervormingen van het onderwijs binnen gezondheidszorg en de veranderingen in het ziekenhuisbeeld. We zullen ons project hieraan moeten aanpassen. Op de terugweg stoppen we aan de Belgische Memorial van de genocide. Plots besef ik dat dit nog niet zo lang geleden is, ik word er even stil van. Alsof dit een soort sluier heeft opgetrokken kijk ik een ander beeld van het land en krijgen een hoop dingen die ik hier en daar gehoord heb een plaats.