We zijn ondertussen al een hele tijd terug. Weer het dagelijks (lees westers) ritme gewoon. Toch blijft zo'n missie nazinderen, laat Afrika me niet los. Tijd om verslagen te maken, verhalen te vertellen en foto's te bekijken. Graag laat ik jullie nog even meevoelen.
Dinsdag 3 maart.
Het lijkt wel of er een volle bus met zwangeren toegekomen is, ze staan in rij om onderzocht te worden, bedden tekort. Voor ik vandaag uiteindelijk naar de bank kan, nog snel wat bevallingen. Perfect verloop. Iedereen blij. In de maternity-ward wat foto’s genomen van de mama’s en baby’s. Wat vinden ze dit allemaal super. Jammer dat de baby’s er wat bleekjes opstaan, mijn fototoestel is niet zo bijzonder goed.
met z'n tweeën in bed, met z'n tweeën in arbeid, puffen en blazen...
Samen met Davidika, vroedvrouw, gaan winkelen. Volgeladen met emmers, teilen, moppers, … voel ik me net Sinterklaas. Ze zijn in de zevende hemel. Koning (innen) te rijk. Een dansje, zang en handengeklap hoort erbij. Onbeschrijflijk. Onmiddellijk wordt alles voorzien van een merkteken, bang dat andere afdelingen het zouden lenen en/of inpikken.
Vorige week hadden we een lichtgewichtbaby van 1800 gr. (rea na sectio). De volgende dag was die heel fel uitgedroogd, spectaculair, pijnlijk. Ik dacht dat hij het niet zou halen, maar nu doet die het beter. Ik geef de mama een piepklein hemdje, ze neemt het schuchter aan. Later zie ik dat de baby het aanheeft, mooi … en warm. :-) Een 20 weken zwangere wordt binnengebracht. Doodziek. Malaria. Quinine-infuus. Een 28 weken zwangere met ascitesvocht wordt gepunkteerd ter comfortverbetering. Een aterme zwangere met grote buik en dwarsligging (sectio is reeds voorzien) wordt na aandringen toch nog echografisch gecheckt. Surprise : TWINS !En voor de rest, bevallingen aan de lopende band… Beste collega’s, een vroedvrouwenwerkdag ziet er hier dus heel wat anders uit. Heel gevarieerd. Steeds vol verrassingen … boeiend.
Woensdag 4 maart.
Later op de dag ging ik er met vroedvrouw Joakina heen. Overleden baby’s dienen ook geregistreerd. Het verder verloop gebeurt anders. Familieleden zorgen voor de dode. Gewoon met de auto naar huis gebracht of de baby heel zorgzaam in de armen gedragen. Een kitenga eroverheen. Ja, leven en dood staan hier dicht bij elkaar.
Niks specials, niks spectaculairs. Vier spontane bevallingen, een placenta-afhaling, en 2 sectio’s wegens CPD (het hoofdje van de baby kan niet door het bekken wegens wanverhouding of verkeerde plaatsing). Tijd zat om te praten over opvang en reanimatie van de pasgeborene. Babypop Anne bewijst haar diensten. Het is meer dan nodig. Ook bij de keizersnede vandaag dient er weer een baby even op gang gebracht te worden. Wel zie ik reeds een vooruitgang. Al is het maar in het vrijhouden van het opvangkussen voor de baby, het proper en bruikbaar maken van materiaal. Observeren, evalueren en adequaat reageren blijft moeilijk. Herhalen is dus de boodschap. Mijn taak. Moja kwa moja, beetje bij beetje.
We komen er wel.
Wanneer je het ziekenhuisterrein betreedt, staat er een huisje wat verwijderd van de rest van de gebouwen. Gisteren zag ik er een paar vrouwen huilen. Tijdens de ochtendbriefing werd het duidelijk. Dit moet het dodenhuisje zijn. Een 11 jarig meisje eerder binnengebracht na een dodelijke aanrijding met een moto. Bestuurder ongekend.
Donderdag 5 maart.
Eise gaf vorige week reeds uitleg over het gebruik van de vacuumextractor (ventouse). We hopen deze te kunnen demonstreren. Maar de geschikte kandidaten blijven uit. Ook vandaag bevalt iedereen probleemloos. Zelfs de primipara met volledige ontsluiting en plots hevig bloedverlies en vertraagd FHR duwt met zo een oerkracht dat haar baby binnen enkele kontrakties geboren wordt. Een floppy baby die snel spontaan herneemt. Gelukkig maar!
We lopen nog even langs de markt en stellen ons avondeten samen. Dagverse tomaten, rode ajuin, buitengewoon lekkere avocado’s, vingeraflikkende sambuza ( bladerdeeg gevuld met vlees e.d.) met extra pilipili. En dit alles geflankeerd door een overheerlijke vinigrette a la Eise. Mmmm… Niet slecht!
Maandag 9 maart.
Vandaag ‘Sikuku’ feestdag voor de Moslimgemeenschap, dus geen ochtendbriefing in het ziekenhuis. Dit betekent voor ons wat later aan het ontbijt. Tijdens de ochtendronde op ward 2 zien we een zwangere van 35 wkn, met hoge bloeddruk, koorts en convulsies bij opname tijdens het weekend. Ze kreeg een eenmalige dosis MgSO4 en malariamedikatie werd gestart. Nu denkt men aan een hersentumor. Aan eclampsie werd niet gedacht, proteinurie niet gecheckt. (+++) Door het stuipen is er hersenschade en heeft ze een verminderd bewustzijn, slaapt voortdurend, nauwelijks mee te communiceren, verschrikkelijk hoofdpijn, kan zich heel moeilijk bewegen, helemaal niet rechtstaan. Ze is er erg aan toe. Vanochtend geen foetale harttonen te bespeuren. Met ultrasound wordt het overlijden van de baby bevestigd. Na veel over en weer gepraat wordt een intraveneuze behandeling ingesteld. Dit schijnt niet de gewoonte te zijn bij onze Afrikaanse collega’s. Doses bepalen, infuussnelheid uitrekenen … veel te moeilijk. Amai! Dan maar schema’s aangepast en alles voorgekauwd. Alsof de ernst van de situatie niet wordt ingeschat. Nogthans… nog zo’n toeval en dit alles kan leiden tot de dood. Beangstigend! Frustrerend!
Plaats een nieuwe reactie