In alle ziekenhuizen die we bezochten, werd ons aangeraden om te spreken met de verantwoordelijke van de medische activiteiten in de de regio: de RMO (Regional Medical Officer). Deze arts, die blij was dat hij zijn Frans nog eens kon bovenhalen, 'overtuigde' ons om ook het ziekenhuis van Babati aan te doen. We zouden namelijk ook in het Noorden in staatsinstellingen moeten werken.

Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat het bezoek van Bababi voor Bart en mij een ontstellende ervaring was. Het ziekenhuis was zo slecht ingericht (zoals de OK lamp en de operatietafel getuigen) dat je je moeilijk kon voorstellen dat de patiënten niet zieker uit dan in het ziekenhuis gingen. Ik heb al heel wat erbarmelijke toestanden gezien maar een operatiekwartier waar ik met twee foto's alle apparaten kon fotograferen, dat was een primeur. Cynisch was dat het anesthesietoestel (te zien op de eerste foto) ook nog eens stuk was...

Dat was dan nog alleen het operatiekwartier, in de zalen was het ook huilen met de pet op. De mensen konden wel TV kijken in elke zaal (investering in een grote schotelantenne en 10 tallen TV's) maar de TBC afdeling was niet eens afgeschermd van de rest van de zaal (foto hieronder laat TBC 'afdeling' zien). Gevallen met open TBC hoesten in dezelfde lucht die 0,5 meter verder werd ingeademd door patiënten met zware malaria...een wonder dat ze nog niet spraken van een epidemie.

Al het medische personeel was naar Arusha geroepen voor één of andere vergadering van het ministerie dus tot overmaat van ramp waren er geen mensen om de zieken te verzorgen...Wij durven vermoeden dat de ziekenhuisdirecteur zo zijn eigen prioriteiten heeft en waarschijnlijk zelf graag TV kijkt.

Gelukkig dat we op de terugweg een mooi tapijt konden kopen voor onze chauffeur zodat we onze reis niet helemaal in mineur moesten afsluiten. En om alles weer goed te maken werden we onverwachts door Sr. Phyllis naar de luchthaven gebracht. Ik kon mijn favoriete zuster nog een keer in de armen sluiten en denken: "Home, here I come!" 

Met deze laatste zinnen neem ik afscheid van al mijn trouwe bloggers:

Bedankt allemaal, het was fijn jullie medeleven te lezen en te voelen. Tot binnenkort in levend en wel in  la douce Belgique!